Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Ένα νέο μνημόνιο, το πέμπτο, προ των πυλών


Πριν λίγες μέρες ψηφίστηκε ένα νέο μνημόνιο που αφορούσε νέα μέτρα που απαίτησαν οι δανειστές. Ένα νέο μνημόνιο, το τέταρτο, που δεν συνοδεύτηκε από extra χρηματοδότηση και μάλιστα με μέτρα που ξεκινάνε άμεσα θα επιφέρει νέα ύφεση στην ελληνική οικονομία. 

Ο λόγος που είμαστε στα μνημόνια δεν είναι απλά γιατί δεν μας δανείζουν οι αγορές βέβαια. Οι αγορές ναι δεν μας δανείζουν αλλά οι μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν αποφασίσει να πληρώνουν κανονικά το χρέος που έχει γιγαντωθεί από τα δανεικά χρήματα των μνημονίων που δόθηκαν όχι για να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις, αλλά για να πληρώνονται κατά 95% τα προηγούμενα δανεικά. Το συγκεκριμένο χρηματοδοτικό πρόγραμμα που είναι σε ισχύ για να πληρώνει τις δανειακές μας υποχρεώσεις (με αντάλλαγμα το τρίτο-τέταρτο μνημόνιο) λήγει του χρόνου, το καλοκαίρι του 2018!! 

ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΤΑ;;;

Μετά αν δεν υπάρξει άλλο πρόγραμμα για να πληρωθούν τόκοι, χρεολύσια, δόσεις πρέπει να μας δανείζουν οι αγορές. Υπάρχει τέτοια πιθανότητα;;;

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΟΧΙ!!

Οι συνθήκες και τα νούμερα της οικονομίας μας, δεν θα είναι καλύτερα από τα σημερινά. Και σήμερα, δεν μπορείς να δανειστείς από τις αγορές!! 

Έτσι υπάρχουν 2 επιλογές. Είτε να σταματήσεις να πληρώνεις το χρέος πράγμα που δεν γίνεται αποδεχόμενος το πλαίσιο ευρώ και ΕΕ είτε να ζητήσεις νέο χρηματοδοτικό πακέτο από τους δανειστές για μετά το καλοκαίρι του 2018. Χρηματοδοτικό πακέτα που θα συνοδεύεται από νέα μέτρα, δηλαδή μιλάμε για πέμπτο Μνημόνιο!!

Τσίπρας, ή Μητσοτάκης θα επιλέξουν την δεύτερη λύση, αυτή του 5ου Μνημονίου, γιατί για αυτούς το ευρώ είναι ευτυχία!

Για αυτό το λόγο, προετοιμαστείτε για νέο πακέτο, και ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις από το φθινόπωρο και μετά!

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα σκίτσα που σκιτσάρουν

Στάθης


Η γελοιογραφία εκφράζεται διά της παραβολής, διά της υπερβολής, διακόπτει την κομφορμιστική ακολουθία των πραγμάτων, είναι ανατρεπτική, αναζητά την αλήθεια και ως εκ τούτου γίνεται συχνά επαναστατική, η γελοιογραφία ανιχνεύει τα όρια ανάμεσα στο γελοίο και το τραγικό, ενδύεται το σκώμμα και περιέχει τη θλίψη, άλλοτε πάλι κάνει απλώς πλάκα, η γελοιογραφία έλκει τη γέννησή της από τη σάτιρα που είναι κόρη της δημοκρατίας, βρίσκει τρόπους να υπάρχει υπό όλες τις πολιτειακές συνθήκες, αποτυπώνει τις ελπίδες και τους φόβους, μπορεί να είναι η τελευταία λέξη της απελπισίας και το σήμα του θάρρους, η γελοιογραφία βγάζει τη γλώσσα της στον Θεό και στον Διάβολο, κατάγεται από το πρώτο γέλιο των ανθρώπων, είναι λόγια και λαϊκή, ζει σαν ελεύθερο πουλί, η λογική της είναι λοξή, η γελοιογραφία είναι μια λέξη με λάθος ορθογραφία.

Ολα τα παραπάνω εξαρτώνται από τον γελοιογράφο, την παιδεία του, την ιδεολογία του, τις αρχές και τον κώδικά του. Συναρτώνται, επίσης, με το έντυπο που περιέχει τη γελοιογραφία, τον προσανατολισμό του, τη γραμμή του, τις επιδιώξεις του. Προς όλα αυτά η γελοιογραφία άλλοτε συγκλίνει, άλλοτε αποκλίνει, η συνύπαρξη είναι θέμα προτεραιοτήτων, ελευθεροτυπίας δηλαδή ή λογοκρισίας και -ακόμα χειρότερα- αυτολογοκρισίας. Το βέβαιον είναι ότι ούτε οι εκδότες ούτε οι διευθυντές κάνουν γελοιογραφίες, προσλαμβάνουν όμως ή απολύουν γελοιογράφους. Η μόνη δύναμη των οποίων είναι οι αναγνώστες. Το «πέρασμα» δηλαδή που έχει η δουλειά τους στους σκεπτόμενους πολίτες.

Σε αυτήν τη δουλειά υπάρχουν όρια και συμβιβασμοί. Ανορίοτος είναι μόνον ο φασισμός και η βλακεία. Η γελοιογραφία έχει την πειθαρχία της ελευθερίας που επιδιώκει. Και η ελευθερία, σε αντίθεση με την ελευθεριότητα, είναι ένα σύστημα ορίων και σεβασμού όλων προς όλους - αυτή είναι η διαφορά της πόλης και του πολιτισμού από τη ζούγκλα.

Η γελοιογραφία που εξαπατά, με τον καιρό σβήνει. Διότι το ψεύδος της γίνεται αντιληπτό από τον αποδέκτη της, τον αναγνώστη. Γελοιογράφος και αναγνώστης αποκτούν με τον χρόνο μια προσωπική σχέση που σηκώνει σφάλματα, αλλά όχι κοροϊδία. Αλλωστε, αυτό που κατ’ εξοχήν περιγράφει η γελοιογραφία (τη σχέση πολιτών - εξουσίας) συνεπάγεται μιαν ειλικρίνεια στη σχέση γελοιογράφου - αναγνώστη.

Υπάρχουν αναγνώστες που αρέσκονται στον κυνισμό, τις εξυπνάδες, την ειρωνεία και την αφ’ υψηλού λοιδορία, που αρέσκονται, δηλαδή, στο χιούμορ της εξουσίας. Υπάρχουν και οι γελοιογράφοι που κάνουν αυτό ακριβώς. Η σχέση τους είναι ειλικρινής. Υπάρχει και η αντίθετη πλευρά, εκείνων, γελοιογράφων και αναγνωστών, που θέτουν τη σχέση τους με την εξουσία, όπως και την ίδια την εξουσία υπό έλεγχον, υπό κριτική, υπό αμφισβήτηση. Υπάρχουν εκείνοι που αμφιβάλλουν για όλα. Και στις δύο περιπτώσεις η γελοιογραφία εκπίπτει σε προπαγάνδα, όταν αναφέρεται ή στους μεν ή στους δε. Η γελοιογραφία πρέπει να απευθύνεται σε όλους, χωρίς να θέλει να πείσει κανέναν, αλλά μόνον να ανακοινώσει τις σκέψεις της. Η γελοιογραφία δεν είναι ούτε διαφήμιση, ούτε προπαγάνδα, είναι διάλογος.

Ολα αυτά σας τα γράφω σήμερα εξ αφορμής της ενόχλησης που προκάλεσε σε ορισμένους «κύκλους»(!!) των Βρυξελλών η πρόσφατη Εκθεση Γελοιογραφίας, Ελλήνων και Βρετανών σκιτσογράφων η οποία παρουσιάσθηκε στη στάση του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος με θέμα τις ευρωπαϊκές εξελίξεις.

Το επίδικο για την μήνιν των Βρυξελλών ήταν ότι ορισμένα σκίτσα συνέκριναν ορισμένες πρακτικές αλλά και προοπτικές της Ενωσης με ανάλογες ναζιστικές. Εγκλημα καθοσιώσεως! Και αμέσως ο Καϊάφας έσκισε τα ιμάτιά του και τα έδωσε στον Αννα να τα φάει (για να εκφρασθώ με την υπερβολή που εκφράζεται η γελοιογραφία). Ομως προς τι η ενόχληση; Είναι η πρώτη φορά που σχεδιάζονται τέτοιες γελοιογραφίες;

Δεν είναι χρόνια τώρα, που πολλοί γελοιογράφοι σε όλες-μα-όλες τις χώρες της Ενωσης κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου; Δειλά στην αρχή (με τους ίδιους τους γελοιογράφους έκπληκτους από τα ελαύνοντα), ποταμηδόν, σωρηδόν και by numbers στη συνέχεια τυπώνονται και διαδίδονται οι γελοιογραφίες που επισημαίνουν τον κίνδυνο του εκφυλισμού των δημοκρατιών σε εκφασιζόμενες τυραννίδες. Προς τούτο οι γελοιογράφοι μετέρχονται συμβολισμούς, αναλογίες με τη ναζιστική εποχή, προσπαθώντας να προκαλέσουν σοκ. Πού είναι το μεμπτόν;

Υπάρχει ο κίνδυνος οι γελοιογραφίες να αδικούν αυτούς που κριτικάρουν; - αυτό επαφίεται στην κρίση των αναγνωστών. Για παράδειγμα, το Charlie Hebdo! Ολοι «ήμασταν Charlie Hebdo», όταν χτυπήθηκε, κι όταν το Charlie άρχισε τις αηδίες, δεν ήμασταν κανείς.

Το πρόβλημα για όσους «ενοχλούνται», είτε λόγω πολιτικής ορθότητος, είτε λόγω συνενοχής σε όσα οι γελοιογραφίες που τους ενοχλούν κριτικάρουν, είναι πως δεν αντιλαμβάνονται ότι οι γελοιογράφοι είναι συνήθως Κασσάνδρες. Δηλαδή συνήθως προφητεύουν σωστά. Η έκφραση «αυτό το σκίτσο ήταν προφητικό» είναι από τις πιο διαδεδομένες στον πλανήτη.

Είναι λοιπόν χρόνια τώρα που πλήθος γελοιογράφων σε όλες τις χώρες έχει «ντύσει» τη Μέρκελ με μέλανες χιτώνες, ή τον Μπλαιρ, τον Μπους και τόσους άλλους ευεργέτες της ανθρωπότητας, από εκείνους που χαρίζουν τη φτώχεια και τον θάνατο απλόχερα και στις πατρίδες τους και στον κόσμο. Οταν οι Ισραηλινοί μπούκαραν στα στρατόπεδα των Παλαιστινίων και σκότωναν αδιακρίτως, στα περιβραχιόνιά τους σχεδιάστηκε το σύμβολο εκείνων που οδήγησαν τους γονείς τους στους θαλάμους αερίων. Σοκ; Ναι. Και η «Γκουέρνικα» σοκ είναι.

Μπορεί μια γελοιογραφία να είναι «Γκουέρνικα»; Ναι, μπορεί, όπως μπορεί κι ένα τραγούδι, ένα ποίημα, ένα ρεπορτάζ.

Απ’ όταν άρχισε η κατασκευασμένη κρίση στην Ελλάδα, άρχισαν και οι γελοιογραφίες που έψεγαν την Ενωση και κυρίως τη Γερμανία, για φιλοδοξίες τύπου Δ’ Ράιχ. Λίγες στην αρχή, πλημμύρα σήμερα. Οι γελοιογραφίες φταίνε;

Οι γελοιογραφίες φταίνε για τις αυτοκτονίες, την οικονομική εξαθλίωση, την κοινωνική αποσάθρωση και την υποδούλωση μιας ολόκληρης χώρας;

Αλλά κι αν όλα αυτά δεν συμβαίνουν, υπάρχουν και οι γελοιογραφίες που το επιβεβαιώνουν, που τα βρίσκουν όλα μέλι-γάλα, που βρίσκουν τον λαό, λαϊκιστή - αρκεσθείτε σε αυτές.

Εν κατακλείδι: η γελοιογραφία, όπως κάθε άλλη μορφή σάτιρας, όπως κάθε άλλη μορφή λόγου, έχει την ιδεολογία της και τους στόχους της. Αν το ζητούμενο είναι η ελευθερία του λόγου, φέρ’ ειπείν, θα γελοιογραφήσει τον Μωάμεθ έτσι όπως τον αντιλαμβάνονται όσοι φιμώνουν και δολοφονούν στο όνομά του. Θα γελοιογραφήσει τον Χριστό έτσι όπως τον αντιλαμβάνονται οι Ιεροεξεταστές. Αν το ζητούμενο είναι η ελευθερία των ανθρώπων, θα γελοιογραφήσει εναντίον εκείνων που «εξάγουν» δημοκρατία, εισβάλλουν και βομβαρδίζουν, εναντίον εκείνων που δημιουργούν πρόσφυγες, κι εκείνων που επιβάλλουν την ταξική καταπίεση στους συμπατριώτες τους.

Θα «ενοχληθούν» λοιπόν οι Βρυξέλλες; - δεν θα φάω το φαΐ μου. Θα ενοχληθεί ο Ερντογάν και θα βάλει φυλακή Τούρκους συναδέλφους μου; - δεν θα ησυχάσω ώσπου «κανείς να μην τους εμποδίζει να βαδίσουν». Ετσι είναι το μελάνι! Περιέχει αίμα. Που μπορεί να το διαχειρισθεί η αγάπη ή το μίσος. Κάθε μέρα διαλέγουμε, κάθε μέρα κρίνουμε, κάθε μέρα κρινόμαστε.

ΥΓ.: Και ένα κωμικόν της όλης υπόθεσης. Στο σκίρτημα ενόχλησης των Βρυξελλών ανταποκρίθηκαν, εννοείται, πλήθος από τους παρ’ ημίν ομοϊδεάτες τους. Δικαίωμά τους, αλλά το εναρμονισμένο και το ενορχηστρωμένο του πράγματος «έβγαζαν μάτι». Παρά ταύτα, λογικόν, διότι
όπως θα έλεγε ένας γελοιογράφος: όταν κρυώνουν οι Βρυξέλλες, φτερνίζονται τα λαχανάκια τους. Εις εξ αυτών λοιπόν (ξέρει ο ίδιος και το όνομά του δεν έχει καμία σημασία) έψεξε ανάμεσα στα άλλα σκίτσα κι ένα δικό μου που με τη σειρά του έψεγε την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων και τον ανταγωνισμό, παρουσιάζοντας όντα που πυροβολούν το ένα το άλλο με ένα περίστροφο που έβγαινε απ’ τον εγκέφαλό τους. Εφριξε ο τιμητής.

Πλην όμως, το εν λόγω σκίτσο είναι παλιό («προφητικό», που λέμε), φτιαγμένο το 1995, όταν ακόμα η Ενωση έκανε τα πρώτα της βήματα για να γίνει αυτό που είναι σήμερα. Τότε, λοιπόν, ο σημερινός τιμητής, σε μια εποχή πολύ καλύτερη για τον ίδιο, μου επαινούσε ακριβώς αυτό το σκίτσο (δημοσιευμένο στους «4 Τροχούς» ή το «Χάος» - δεν θυμάμαι πλέον), σιγοπίνοντας το ποτάκι μας, βαθιά νύχτα μετά τη δουλειά, στο «Toy Café». Μιλούσαμε για το «Μπραζίλ» και τον τρόμο της αγγλικής επιστημονικής φαντασίας μπροστά σε μια βρετανική εκδοχή του φασιστικού φαινομένου, και ο φίλος μου τότε έβρισκε σ’ αυτό το σκίτσο την ανάλογη αισθητική και τον ανάλογο προβληματισμό. Τι κωμωδία η ζωή των ανθρώπων...

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι μια φορά! Θα το πληρώσεις δυο και τρεις!

Του Κώστα Γιαννιώτη


Θα το ζήσουμε κι αυτό!

Μόλις χθες ανακοινώθηκε ότι προγραμματίζεται επιβολή νέου χαρατσιού! Στο νερό!

Ένα χαράτσι που θα οδηγήσει τους ήδη εξαθλιωμένους πολίτες να πουν, ακόμα και το νερό, νεράκι!

Ένα χαράτσι που θα οδηγήσει την ετοιμοθάνατη αγροτιά, στον επιθανάτιο ρόγχο!

Δεν έχει όρια η... «αριστερή» εφευρετικότητα, σε μέσα εξουθένωσης αυτού του λαού!

Δεν έχει προηγούμενο η επιθετικότητα, εναντίον αυτής της κοινωνίας!

Απανωτές οι μεθοδεύσεις υφαρπαγής των ιδιωτικών και δημοσίων περιουσιακών της στοιχείων!

Την ίδια στιγμή βγάζουν από την τσέπη του ταχυδακτυλουργού τα «λαγουδάκια» των αχρείων... νεολογισμών και αρχίζουν να δουλεύουν την κοινωνία!

Τι λένε, δηλαδή, οι αθεόφοβοι!

Το χαράτσι -λένε- θα ακολουθεί τη λογική των... «αντιμέτρων», που θα... ισοσκελίζει τις απώλειες! Θα είναι ανάλογο του εκάστοτε ΑΕΠ!

Με άλλα λόγια, από τη μια μεριά θα λιώσουν στην πρέσα, το συνταξιούχο και το μισθωτό, που θα πληρώσει με αίμα αυτό που θα παρουσιάσουν ως... «πρωτογενές πλεόνασμα» του ΑΕΠ και «ανάπτυξη» -που δεν πρόκειται να δει ποτέ στην τσέπη του ο μισθωτός και ο συνταξιούχος- και στη συνέχεια θα απαιτήσουν να τους το... επιστρέψει με τη μορφή του χαρατσιού στο νερό!

Να τους... επιστρέψει αυτό που... πλήρωσε, και μάλιστα με το αίμα του!

Μας δουλεύουν και το απολαμβάνουν!

Δεν τους αρκεί που, καθημερινά, καθαιμάσσουν έναν ολόκληρο λαό, γυρίζοντάς τον στην εποχή των «Αθλίων» του Β. Ουγκώ!

Δεν τους αρκεί ότι η αβεβαιότητα και η απόγνωση είναι, πλέον, τα κυρίαρχα συστατικά της ψυχολογίας αυτής της κοινωνίας!

Ο αμοραλισμός τους, τούς ωθεί στα όρια της διαστροφής!

Στα όρια εκείνα που η ιδιότητα του ανθρώπινου καθυποτάσσεται στην απόλαυση του εγκλήματος!

Δεν τους ικανοποιεί το γεγονός ότι η αιμορραγία αυτής της κοινωνίας πλησιάζει τα όρια του αιμορραγικού σόκ και του θανάτου!

Απολαμβάνουν το κατόρθωμά τους!

Για να ικανοποιήσουν τον αρρωστημένο ψυχισμό τους!

Εμπαίζουν τα θύματά τους!!

Αυτοί έχουν ξεπεράσει τα όρια του πολιτικού απατεώνα!

Έχουν ξεπεράσει τα όρια του δωσιλογισμού!

Έχουν ξεπεράσει τα όρια του αμοραλισμού!

Έχουν μπει στον επικίνδυνο κύκλο της πολιτικής διαστροφής!

Σε ένα χώρο με πολύ σκοτεινά μονοπάτια και, επικίνδυνα, απρόβλεπτες διαδρομές!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Λαφαζάνης: Η στάση των «53» είναι μεγάλη ξεφτίλα


Με σκληρή γλώσσα για τους πρώην συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ μίλησε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Τα Νέα», ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας σημείωσε ότι «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον τόση σχέση με την Αριστερά όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο».

Σε ερώτηση για το αν οι «53» του ΣΥΡΙΖΑ συνιστούν αντιπολίτευση από τα αριστερά στην κυβέρνηση, απάντησε:

«Το να μιλάνε οι 53 για Αριστερά και για αντιπολίτευση στον Τσίπρα, όταν έχουν ψηφίσει δύο καταστροφικά μνημόνια, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι συνιστά μεγάλη ξεφτίλα».

Ο κ. Λαφαζάνης χαρακτήρισε ως καραμπινάτο μνημόνιο την πρόσφατη συμφωνία μέτρων. «Αποτελεί άλλο ένα άλμα στο χάος και την εξαθλίωση. Στην Ελλάδα κλείνουμε μία νέα επταετία, με τη δημοκρατία να υπάρχει στους τύπους, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεται στην κατάψυξη και τη χώρα να βιώνει ένα οιονεί πραξικόπημα», συμπλήρωσε.

Χαρακτήρισε παράνομο σε μεγάλο βαθμό το χρέος, ενώ αναφερόμενος στα σενάρια που παρουσίασε ο ESM στο Eurogroup, σχολίασε: «Τα καλύτερα προβλέπουν στραγγαλιστική λιτότητα για δεκαετίες και σχεδόν οικονομική στασιμότητα έως το 2060. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη. Μόνη λύση είναι να κάνουμε μία νέα αρχή είναι η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του πολύ μεγαλύτερου μέρους του. Η κυβέρνηση δεν έχει καμία θέση ούτε διεκδικεί τίποτα για το χρέος, όπως και καμιά μνημονιακή δύναμη».

Ο κ. Λαφαζάνης επανέλαβε ότι η μία και μόνη διέξοδος για την Ελλάδα είναι το εθνικό νόμισμα. «Δεν είναι πανάκεια, αποτελεί όμως προϋπόθεση για νέο ξεκίνημα», συμπλήρωσε.

Τέλος, σε ερώτηση για το αν η ΛΑΕ θα μπορούσε να συγκροτήσει μέτωπο με ΚΚΕ, Πλεύση, Βαρουφάκη και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απάντησε:

«βεβαίως και θα μπορούσε και θα έπρεπε να συγκροτηθεί μέτωπο με δυνάμεις σαν κι αυτές αλλά και άλλες, αν και θα χρειαζόταν μια ειδικότερη τοποθέτηση για την περίπτωση του Γιάνη Βαρουφάκη»


iefimerida.gr 
Διαβάστε Περισσότερα »

Φταίει ο χειμώνας ο βαρύς, «φταίει ο Θεός που μας μισεί»!

Γεράσιμος Χολέβας


Φταίει ο χειμώνας ο βαρύς για τους «φουσκωμένους» λογαριασμούς της ΔΕΗ. Μάλιστα. Επίσης, «φταίει το ζαβό το ριζικό μας», «φταίει ο Θεός που μας μισεί», «φταίει το κεφάλι το κακό μας» και «φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί»!

Ο πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται αριστερός, σήμερα, από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, υποστήριξε:

«…το τελευταίο διάστημα όλοι μας γίναμε μάρτυρες, ο καθένας ενδεχομένως έχει και τη δική του εμπειρία, υψηλότερων λογαριασμών της ΔΕΗ, το οποίο οφείλεται στο γεγονός ότι αυτός ο χειμώνας ήταν ίσως βαρύτερος από ό,τι οι τελευταίοι χειμώνες, με αποτέλεσμα να έχουμε μια αύξηση γύρω στο 9% στην κατανάλωση ρεύματος.

Αυτή η αύξηση, όμως, οδήγησε στη μετάβαση των καταναλωτών σε άλλη κλίμακα, που επιβάρυνε τους λογαριασμούς, αναντίστοιχα θα έλεγα».

Ορισμένες επισημάνσεις για το σκεπτικό του «αριστερού» μας πρωθυπουργού:

Ο χειμώνας φέτος ήταν, όντως, βαρύς και είχε και μεγάλη διάρκεια. Άρα, είναι λογικό το συμπέρασμα πως σε πολλά σπίτια καταναλώθηκε περισσότερο ρεύμα, ώστε να χρησιμοποιηθούν θερμαντικά σώματα που ο καθένας διέθετε ή πήγε να αγοράσει για βγάλει τον βαρύ χειμώνα.

Να θυμίσουμε στον «αριστερό» πρωθυπουργό πως η θέρμανση το χειμώνα εξασφαλίζεται και με άλλους τρόπους (πετρέλαιο θέρμανσης, φυσικό αέριο). Οι τρόπου αυτοί δεν χρησιμοποιήθηκαν από χιλιάδες και χιλιάδες οικογένειες σε όλη τη χώρα.

Δεν μπορεί, κάπου θα έχει ακούσει πως πολλοί (και) φέτος το χειμώνα δεν έβαλαν π.χ πετρέλαιο θέρμανσης, διότι δεν μπορούσαν να σηκώσουν το κόστος στα μηνιαία έξοδα. Ίσως έχει ακούσει, επίσης, πως σε πολλά σπίτια γινόταν συνδυασμός, δηλαδή ελάχιστη κατανάλωση πετρελαίου σε συνδυασμό με θερμαντικά σώματα.

Μετά από τις παραπάνω – χρήσιμες θεωρούμε – πληροφορίες μπορούμε να βγάλουμε κι εμείς ένα συμπέρασμα: Χιλιάδες και χιλιάδες σπίτια «ζεστάθηκαν» (όσο ζεστάθηκαν) επιλέγοντας να χρησιμοποιήσουν θερμαντικά σώματα (άρα και ρεύμα), γιατί δεν άντεχαν οικονομικά να ζεσταθούν με πιο σύγχρονα μέσα…

Σόμπες και θερμαντικά σώματα κάθε είδους είχαν την τιμητική τους, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Κάπου θα έχει ακούσει ο «αριστερός» πρωθυπουργός ότι παιδιά, ηλικιωμένοι και ολόκληρες οικογένειες προσπαθούσαν επιβιώσουν στο κρύο,μέσα στο ίδιο τους το σπίτι!

Επίσης, μαζί με όλα τα παραπάνω «περίεργα» για ένα «αριστερό» όπως ο πρωθυπουργός, να προσθέσουμε και κάτι αυτονόητο που όποιος ζει στην Ελλάδα δεν το βλέπει απλά, το βιώνει: Τις αυξήσεις στα τιμολόγια του ρεύματος εδώ και χρόνια. Αρκεί ένας λογαριασμός της ΔΕΗ για αν δει κανείς όλες τις χρεώσεις και το εξοντωτικό αποτέλεσμα.

Με λίγα λόγια:

Δεν φταίει ούτε ο χειμώνας ο βαρύς, ούτε «το ζαβό το ριζικό μας», ούτε «ο Θεός που μας μισεί», ούτε φταίει «πρώτ’ απ’ όλα το κρασί»! Θα φταίει, όμως, το «κεφάλι το κακό μας» αν παραμένουμε «μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» μέσα στο κρύο του επόμενου χειμώνα…


Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΦΩΤΟ: O πόνος ενός συνανθρώπου μας,που προφανώς είχε παρει δάνειο με καλό επιτόκιο


O πόνος ενός συνανθρώπου μας,που προφανώς είχε πάρει δάνειο με καλό επιτόκιο.

Η λατρεία που έβγαλε ο ΣΚΑΙ στο πρόσωπο του Λουκά Παπαδήμου πάει το μυαλό μας σε χαμηλότοκα δάνεια, σε χαριστικούς όρους δανείων προς τον συγκεκριμένο τηλεοπτικό σταθμό!

Μία δοκιμαζόμενη από τα μνημόνια κοινωνία, που πρέπει αν ανεχθεί προσωπικότητες σαν και αυτή του Άρη Πορτοσάλτε.....Κουράγιο!

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελλάς, Ελλήνων… Καμμενιστών


Του Γιώργου Καραγιάννη               

«Έχω μια αδερφή κουκλίτσα αληθινή/ τη λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ/ Και τώρα που μπορώ το όπλο να κρατώ/ ανήκω εις τον ένδοξο Ελληνικό Στρατό/ Θα πέσω μιαν αυγή, χωρίς διαταγή/ για ν’ αγκαλιάσω στοργικά την όμορφη αδερφή»
Άσμα ηρωικόν που υποχρεώνονταν να τραγουδούν οι ταλαίπωροι στρατιώτες μέχρι τη μεταπολίτευση
Το σημειώσαμε και άλλες φορές από αυτή την ιστοσελίδα. Είναι δικαίωμα των μητροπολιτών να κουβαλάνε   τις κάρες , τις χείρες και τα διάφορα κομμάτια των διαφόρων αγίων  και να τα τιμούν όπως αυτοί νομίζουν. Είναι ακόμη δικαίωμα τους να λένε τη γνώμη τους και να διαδίδουν τις ιδέες τους. Όμως δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μπερδεύονται σε ζητήματα καθαρά πολιτικά και το χειρότερο να διαδίδουν ιδέες επικίνδυνες που παραπέμπουν σε  εποχές «εθνοσωτήριες», εκμεταλλευόμενοι  αυτό το αναχρονιστικό καθεστώς του δεσμού Εκκλησίας και ελληνικής Πολιτείας, ένα από τα τελευταία κατάλοιπα ευρωπαϊκής χώρας, όπου η Εκκλησία εξακολουθεί να  παίζει κυρίαρχο ρόλο.
Και εξηγούμαστε: Στην  εορτή του Αγίου Σεραφείμ, στη μητρόπολη της Καρδίτσας μίλησε ο μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος παρουσία βουλευτών, στρατηγών, ανώτερων  κρατικών υπαλλήλων και όλων αυτών που παρίστανται σε ανάλογες τελετές, άλλοι υποχρεωτικά γιατί το προβλέπει το πρωτόκολλο κι άλλοι προαιρετικά ( όπως οι βουλευτές) για τη γνωστή «ψηφοθηρία των ευσεβών». Αφού λοιπόν   είπε τα γνωστά που λένε οι δεσποτάδες σε τέτοιες στιγμές  πέρασε και στις συνηθισμένες συμβουλές προς το ποίμνιο. Και από τις συμβουλές πέρασε στις διαβεβαιώσεις και μάλιστα τις πολιτικές. Να μην ανησυχούμε, μας είπε, σε τούτες τις δύσκολες ώρες και να μη φοβόμαστε, γιατί η χώρα «έχει δυο πυλώνες  την Εκκλησία και τον Στρατό που θα την κρατήσουν όρθια αυτή την δύσκολη περίοδο που διανύουμε». Ναι, καλά το διαβάσατε, η Εκκλησία και ο Στρατός είναι οι δύο πυλώνες που πάνω σ’ αυτούς πρέπει να ακουμπά η ταλαίπωρη πατρίδα μας. Στρατός και Εκκλησία λοιπόν. Μόνο σ’ αυτούς τους   δυο οργανισμούς μπορούμε να ακουμπήσουμε.  Λόγια που είχαμε καιρό να τα ακούσουμε. Λόγια που θυμίζουν  αυτά που έβγαιναν από τα στόματα μητροπολιτών σ’ εκείνα τα όχι και τόσο μακρινά χρόνια,  όταν καλούσαν τους πιστούς « ως καθαρόαιμοι Έλληνες και γνήσιοι χριστιανοί» να στηρίξουν τους συνταγματάρχες.
Και όλα αυτά όχι από ένα μητροπολίτη, σαν αυτούς που μας έχουν συνηθίσει σε ανάλογες δηλώσεις, όπως ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, αλλά από τον αντιπρόεδρο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (σαν να λέμε της «κυβέρνησης» της Εκκλησίας), τον μητροπολίτη Φθιώτιδος Νικόλαο. Και αυτό πρέπει να μας ανησυχεί ιδιαίτερα.
To ίδιο σοβαρά και επικίνδυνα είναι αυτά που είπε την περασμένη εβδομάδα στο Δελβινάκι ο μητροπολίτης Κονίτσης Ανδρέας . Σε μια στιγμή που μια σπίθα απειλεί ν’ ανάψει φωτιά στην  μπαρουταποθήκη των Βαλκανίων, με Αμερικάνους και Ευρωπαίους να παίζουν βρώμικα παιχνίδια στις πλάτες των λαών της περιοχής. Σε μια στιγμή που απειλείται η βίαιη αλλαγή των συνόρων με αιχμή του δόρατος τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμός και μοχλό τις μειονότητες. Ακριβώς αυτή τη στιγμή βγήκε ο μητροπολίτης Ανδρέας και  ζήτησε  ούτε λίγο ούτε πολύ την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα!
Πνευματικό παιδί  του προκατόχου του Σεβαστιανού, του γνωστού «αλβανομάχου», του μέντορα του ΜΑΒΗ, της οργάνωσης που στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ΄90 έστηνε προβοκάτσιες, με πιο γνωστή αυτή της επίθεσης στο αλβανικό στρατόπεδο στην Επισκοπή το 1994 ( σκότωσαν δυο Αλβανούς στρατιωτικούς, έκλεψαν όπλα και διέφυγαν στην Ελλάδα), ο μητροπολίτης Ανδρέας μίλησε στο Δελβινάκι μπροστά σε ένα πανό στο οποίο κάτω από ένα χάρτη που περιελάμβανε τη Βόρειο Ήπειρο μέσα στα ελληνικά σύνορα υπήρχε το σύνθημα «Αυτονομία, τέλος! Τώρα ένωση!». Μπροστά υπήρχε ένα άλλο πανό που έγραφε: « Ελλάς είναι και η Βόρειος Ήπειρος».
«Λέω στους αδελφούς μου Βορειοηπειρώτες, λίγη καρδιά, λίγο τσαγανό, λίγο υπερήφανο εθνικό φρόνημα και λίγη θέληση ζητώ», είπε ο μητροπολίτης Και για όσους δεν κατάλαβαν ανέλαβε ο εκπρόσωπος της μητρόπολης Δ. Καλιακμάνης να τα κάνει πιο λιανά:«Το μόνο που θα προστατεύσει τους Βορειοηπειρώτες είναι η επιστροφή της Βορείου Ηπείρου εκεί που ανήκει. Μόνο στην Ελλάδα δηλαδή και πουθενά άλλου». Περιττό να αναφέρουμε την αξιοποίηση όλων αυτών των δηλώσεων από τους αλβανούς σωβινιστές. Βούτυρο στο ψωμί τους.
Όμως το ζήτημα δεν είναι εκεί. Ή μάλλον δεν είναι μόνο εκεί. Η προστασία των μειονοτήτων, η δυνατότητά τους να  απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα στην έκφραση, στη γλώσσα, στην εκπαίδευση κ.λπ. είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε σε χέρια αυτόκλητων εθνοπατέρων.
Κι όμως τα όσα είπε ο Ανδρέας πέρασαν στα ψιλά και ουδείς βρέθηκε να του τραβήξει το αυτί. Κι αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα το ίδιο σοβαρό. Η ασυδοσία διαφόρων εκκλησιαστικών παραγόντων να λένε ότι θέλουν αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Το χειρότερο θα ήταν να συμβιβαστούμε με την ιδέα πως ζούμε στην «Ελλάδα Ελλήνων Καμμενιστών» και τη λογική να δηλώνει ο υπουργός Άμυνας στον αρχιεπίσκοπο παρουσία του πρωθυπουργού «αν μου το ζητήσει ο αρχιεπίσκοπος ρίχνω την κυβέρνηση». Και φαίνεται πως και σ’ αυτό το σημείο, (κατάντια θα ήταν  η καλύτερη λέξη) φτάσαμε. Και ήμαστε ακόμη στην αρχή…
Διαβάστε Περισσότερα »

Θέμα μη επαναφοράς των ΣΣ Εργασίας έθεσε το ΔΝΤ, «έντιμο συμβιβασμό» ζήτησε ο Ευκ. Τσακαλώτος


Θέμα εργασιακών και ειδικότερα Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας έθεσε στο πρόσφατο Eurogroup το ΔΝΤ, ενώ άφησε να εννοηθεί ότι δεν είναι απόλυτα ικανοποιημένο και για τις μειώσεις στις συντάξεις.

Ο εκπρόσωπος του του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν δήλωσε ενώπιον των υπουργών Οικονομικών ότι το Ταμείο δεν έχει συμφωνήσει στην επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας μετά τη λήξη του τρίτου μνημονίου το Σεπτέμβρη του 2018.

Σύμφωνα με τα πρακτικά της συνεδρίασης που δημοσιεύει το «Euro2day.gr» ο Πολ Τόμσεν ευθέως αναφέρει πως ο νόμος που ψηφίστηκε στην ελληνική Βουλή για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις «περιλαμβάνει συγκεκριμένη ημερομηνία αναστροφής, η οποία δεν συμφωνήθηκε μαζί μας».

Επιπλέον για τις μειώσει στις συντάξεις ο Πολ Τόμσεν δήλωσε πως λόγω των ανησυχιών που έφρασε το Ελεγκτικό Συνέδριο, «επιδιώκουμε νομική άποψη για να διασφαλίσουμε την ευρωστία αυτής της μεταρρύθμισης και τη δέσμευση για την αντιμετώπιση του προβλήματος σε περίπτωση ανατροπής».

Πρόθυμος για «έντιμο συμβιβασμό» για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας εμφανίστηκε στην συνεδρίαση του Eurogroup ο Ευκλείδης Τσακαλώτος αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι η ημερομηνίες μπορούν να αλλάξουν και ισχυρίστηκε ότι πρόκειται απλά για ορισμένα μικρά ζητήματα σύνταξης του κειμένου.

Σε ότι αφορά το χρέος και τη συμμετοχή του ΔΝΤ, σύμφωνα με τα πρακτικά της συνεδρίασης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πήρε τον λόγο μετά την πολύωρη διακοπή για διαπραγμάτευσης και ανέφερε ότι συνομίλησε με τον Έλληνα πρωθυπουργό πολλές φορές, πρόσθεσε ότι εκτιμά τις προσπάθειες που έγιναν, αλλά εξέφρασε την απογοήτευσή του διότι η ελληνική κυβέρνηση θέλει όλοι οι Θεσμοί να εκτιμούν ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως «εάν υπέγραφα αυτό τώρα, θα δημιουργούσα τεράστια πολιτική κρίση στην Ελλάδα και εάν γίνει αυτό, χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να σκεφτώ».


Διαβάστε Περισσότερα »

Τι μπορείτε να διαβάσετε στον Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Στο Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί το Σάββατο 27 Μαΐου


Μεταξύ άλλων διαβάστε

Κεντρικό θέμα

Διαρκές έγκλημα το διαρκές μνημόνιο
Το αδιέξοδο Eurogroup ανέδειξε περίτρανα τους καταστροφικούς στόχους – Ο ολέθριος για την κοινωνία και τη χώρα «οδικός χάρτης» έχει την υπογραφή Τσίπρα!

Στο θέμα της εβδομάδας, διαβάστε

Αποκάλυψη σχεδίων το ταξίδι Τραμπ στη γειτονιά μας
Πυκνώνουν τα σύννεφα πολέμου – Επιστροφή στην εποχή Μπους
του Σπύρου Παναγιώτου

EDITORIAL

Δεν είναι στιγμιαίο κύριε Τσίπρα, είναι διαρκές και διαρκώς εγκληματικό για την χώρα!

«Ετεροχρονίζεται» το deal Βερολίνου – ΔΝΤ
του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Βαρέλι δίχως πάτο η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
του Τάσου Βαρούνη

Mega-σάλτο Σαββίδη στα ΜΜΕ
του Μύρωνα Ξυδάκη

Φλομώσαμε στη… διαφάνεια κ. Τζανακόπουλε!
Της Μαρίας Λαντζανάκη

Επίθεση στο Μάντσεστερ: Cui bono;
Του Κώστα Βλαχόπουλου

Στη στήλη Παρεκκλίσεις

Οι όροι «Ιμπεριαλισμός» και «Παγκοσμιοποιήση»
Του Φώτη Τερζάκη

Στρατηγοί των ΗΠΑ: Η βόμβα της ειρήνης
του Μάνλιο Ντινούτσι

Η Ελλάδα, η Τουρκία και οι σχέσεις Ρωσίας – ΗΠΑ
του Απόστολου Αποστολόπουλου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Το «μαζί τα φάγαμε», δεν ήταν μόνο μια ανοησία στο στόμα ενός άθλιου πολιτικού
Ο Μόδης Γούναρης, ψυχίατρος και συγγραφέας, μιλά στον Δρόμο και τον Σταμάτη Μαυροειδή

Φοιτητικές εκλογές αποχής και στασιμότητας
του Βαγγέλη Γεροδήμου

Μια αλήθεια και τρία ψέματα
του Γιώργου Παπαϊωάννου

«Άφρονες επιλογές ακραίων»
του Νίκου Λάιου

Το δημόσιο χρέος ως μηχανισμός υποδούλωσης της χώρας
του Παύλου Δερμενάκη

Μεταξύ καταστολής/καταστροφής και παραδειγματικής τρομοκρατικής ενέργειας
του Νίκου Ταυρή

Ο ΠτΔ και οι εορτασμοί για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα
της Αθηνάς Τέσκου

Η βάση της Σούδας στο επίκεντρο των γεωπολιτικών σχεδίων των ΗΠΑ
του Μιχάλη Σιάχου

Ο Αριστερός Τύπος στην Ελλάδα
του Γιώργου Πατέλη

Η Ευρώπη είμαστε εμείς
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Αντόνιο Γκράμσι: Μια γέφυρα ανάμεσα στο χτες και το αύριο του κινήματος

Στη στήλη Εν Τέλει

Τα χέρια πάνω από την πόλη
της Ελένης Πορτάλιου

Στη στήλη Χωρίς αλπούτζα

Μια απάντηση σε αναμονή
από τον Σωκράτη Μαντζουράνη

Το Facebook στην εποχή της πλανητικής διακυβέρνησης
της Τζιοβάνα Κράκο

Η NSA ξέρει ότι διαβάζεις αυτό το άρθρο…
του Γιώργου Χάμψα

Λίγο πριν το ολοκληρωτικό ξεπούλημα του ΟΛΘ
του Νίκου Γεωργιάδη

Η πόλη των πολιτικών δολοφονιών
του Σπύρου Κουζινόπουλου

«Διατροφικά σκατά»… με το νόμο
του Γιώργου Μουργή

Στη στήλη Φυσάει Βοριάς

Μια πόλη, μια ομάδα στο… Σαββιδιστάν
του Δημήτρη Γκάζη

Στη Στήλη άλατος

Ο ήλιος φέρνει αισιοδοξία
του Αντώνη Σκλαβενίτη

Στη νέα στήλη Radar

Ποιος αποβλακώνει περισσότερο, το Survivor ή το πολιτικό σύστημα;
Του Γιώργου Παπαδόπουλου – Τετράδη

Στα διεθνή, μεταξύ άλλων:

Γαλλία: Επιστροφή του παλιού με νέα προβιά
του Ερρίκου Φινάλη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

«Πολλαπλά κίνητρα πίσω από τους νέους Δρόμους του Μεταξιού»
Η καθηγήτρια Πάο-γιου Τσινγκ μιλά στον Δρόμο και τον Ερρίκο Φινάλη

Η Βενεζουέλα σήμερα και αύριο
του Φρανσουά Ουτάρ

Η χώρα στον κλίβανο
του Ατίλιο Μπορόν

Στις σελίδες του Πολιτισμού, μεταξύ άλλων:

Μακριά από την επικαιρότητα
ανταπόκριση από τις Κάννες: Ιφιγένεια Καλαντζή

Μια σημαντική παράσταση στο πλαίσιο του Faidra project
της Άντας Κουγιά

Στο Περίπτερο Ιδεών ο Στέλιος Ελληνιάδης γράφει: Ιράν: Το σύγχρονο soundtrack της Ανατολής

Και όπως κάθε βδομάδα, διαβάστε τις σελίδες του Ηρόστρατου, δείτε τα σκίτσα των Γιάννη Αντωνόπουλου, Βαγγέλη Παπαβασιλείου, Παναγιώτη Μητσομπόνου και το ξεχωριστό κάθε φορά social design του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη

Εφημερίδα Δρόμος

Αναζητήστε την κάθε Σάββατο και μέχρι την Τρίτη στα περίπτερα


Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δελής (ΚΚΕ): Η κυβέρνηση ετοιμάζει τριετές μνημόνιο για την Παιδεία (VIDEO)


Παρότι εμφανίζεται ως απλή υποχρεωτική νομοθετική συμμόρφωση με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον τρόπο επιλογής των διευθυντών των σχολικών μονάδων, στην πραγματικότητα αποτελεί «τροχιοδεικτική βολή» της αντιεκπαιδευτικής επίθεσης, η οποία εξελίσσεται και αναμένεται να κλιμακωθεί. Τα παραπάνω τόνισε ο ειδικός αγορητής του ΚΚΕ Γιάννης Δελής, αναφερόμενος στο νομοσχέδιο «Μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου σε θέματα εκπαίδευσης», που συζητείται στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Ο Γιάννης Δελής σημείωσε ότι οι κυβερνητικές εξαγγελίες για την εκπαίδευση συνιστούν ένα «τριετές μνημόνιο» για την Παιδεία. Πρόσθεσε ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου ζει και βασιλεύει, επικαιροποιείται και τροποποιείται, αλλά ποτέ δεν καταργείται, γιατί περικλείει όλη την αστική στρατηγική για το σημερινό σχολείο της αγοράς.

«Στο νομοσχέδιο περιγράφεται με ακρίβεια ο ρόλος των διευθυντών στην υλοποίηση της κυβερνητικής εκπαιδευτικής πολιτικής», είπε. Όπως εξήγησε ο βουλευτής του ΚΚΕ, πίσω από τις κορόνες περί «αξιοκρατίας» και «αντικειμενικότητας», δύσκολα μπορεί να κρυφτεί η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει ένα πιο φιλικό σε αυτόν περιβάλλον διευθυντών. Επίσης υπογράμμισε ότι ανοίγει ο δρόμος για την ενεργοποίηση των πρώτων σταδίων της «αξιολόγησης».

Αναφερόμενος στο άρθρο για τη δημιουργία ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, επισήμανε πως «όχι μόνο είμαστε υπέρ της ανέγερσής του, η οποία και καθυστερεί, αλλά και υπέρ της δημιουργίας και άλλων λατρευτικών χώρων όπου υπάρχει ανάγκη γι’ αυτό». Ζήτησε, ωστόσο, διευκρινίσεις για την παράγραφο που προβλέπει ότι οι πόροι του τεμένους μπορεί να προέρχονται από άλλο κράτος ή άλλο διεθνή οργανισμό, καθώς και για την παράγραφο περί πρόσκλησης τρίτων προσώπων για την παροχή κάθε αναγκαίας πληροφορίας και για τη δημιουργία άμισθων θρησκευτικών επιτροπών και λοιπών γνωμοδοτικών οργάνων. Ο Γιάννης Δελής δήλωσε πως το ΚΚΕ επιφυλάσσεται για το συγκεκριμένο άρθρο στην Ολομέλεια, αφού πρώτα ακούσει τις διευκρινίσεις της κυβέρνησης.

902.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Στα χέρια του συριακού στρατού ο αυτοκινητόδρομος Παλμύρας - Δαμασκού


Ο συριακός στρατός κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό του, για πρώτη φορά μετά το 2014, τον αυτοκινητόδρομο που συνδέει τη Δαμασκό με τον αρχαιολογικό χώρο της Παλμύρας, αφού εκδίωξε, με τη βοήθεια των ρωσικών δυνάμεων, τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους από μια μεγάλη ζώνη στην έρημο.

Ο συριακός στρατός κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό του, για πρώτη φορά μετά το 2014, τον αυτοκινητόδρομο που συνδέει τη Δαμασκό με τον αρχαιολογικό χώρο της Παλμύρας, αφού εκδίωξε, με τη βοήθεια των ρωσικών δυνάμεων, τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους από μια μεγάλη ζώνη στην έρημο.

Η Παλμύρα, η οποία έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομίας από την Unesco και βρίσκεται στη μέση της συριακής ερήμου, ήταν προσβάσιμη από τον Μάρτιο από την πλευρά της Χομς. Από το βράδυ της Πέμπτης όμως, είναι πλέον δυνατή η πρόσβαση και από τη Δαμασκό.

"Ο στρατός ανακατέλαβε τον αυτοκινητόδρομο που συνδέει την Παλμύρα με τη Δαμασκό", που απέχει 240 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά, ανέφερε ο διευθυντής του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ράμι Άμπντελ Ραχμάν. Οι Σύροι στρατιώτες, με τη στήριξη της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας, "εκδίωξαν τους μαχητές του ΙΚ από μια ερημική ζώνη έκτασης 1.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων", συνέχισε, εξηγώντας ότι οι τζιχαντιστές αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν λόγω των σφοδρών ρωσικών βομβαρδισμών.

Η επιχείρηση αυτή είχε ξεκινήσει πριν από περίπου μία εβδομάδα.
Η Παλμύρα κατακτήθηκε από το ΙΚ τον Μάιο του 2015. Απελευθερώθηκε από το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ τον Μάρτιο του 2016 αλλά εννέα μήνες αργότερα πέρασε και πάλι στα χέρια των τζιχαντιστών που εκδίωχθηκαν ξανά από την περιοχή φέτος τον Μάρτιο.

Η συριακή έρημος έχει μετατραπεί εδώ και μήνες στο κυριότερο πεδίο της μάχης. Το ΙΚ, που από το 2014 την είχε υπό τον έλεγχό του σχεδόν ολόκληρη, έχει χάσει μεγάλα τμήματά της το τελευταίο διάστημα. Σύμφωνα με τον γεωγράφο Φαμπρίς Μπαλάνς, που είναι ειδικός σε θέματα που αφορούν τη Συρία, οι κυβερνητικές δυνάμεις ελέγχουν πλέον το 46% της έκτασης αυτής (από 36% τον Μάρτιο), οι Κούρδοι έχουν το 21% και οι Σύροι αντάρτες το 12%.

skai.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Οικογενειακή μάζωξη σε πολιτική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στα Χανιά με τον ΣΚουρλέτη


Ο κ. Σκουρλέτης μίλησε για τις «νέες προκλήσεις για την Ανάπτυξη, την Αλληλεγγύη και τη Δημοκρατία” ολοκληρώνοντας την σημερινή του επίσκεψη στα Χανιά. Αυτή ήταν μία ανοικτή πολιτική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ εκεί!

Από ότι βλέπουμε η ανοικτή πολιτική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων δεν ήταν και τόσο ανοικτή. 30 άτομα βρέθηκα, συγγενείς φίλοι και διορισμένοι να υποθέσουμε!

Διαβάστε Περισσότερα »

Ομολογία του Συριζαίου Ζαχαριάδη: Οι δανειστές μας γράφουν τα νομοσχέδια


Στην παραδοχή ότι πολλά από τα μέτρα που ψήφισε η κυβέρνηση στο πολυνομοσχέδιο «είναι άδικα» και πως ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνάει με την τρόικα, προχώρησε ο Διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Ζαχαριάδης, κάνοντας αυτοκριτική για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης.

Σε συνέντευξη του στον «ΒΗΜΑ FM 99,5» και στον δημοσιογράφο Ιάσονα Πιπίνη, ο Κώστας Ζαχαριάδης εμφανίστηκε αισιόδοξος για το Eurogroup της 15ης Ιουνίου, τονίζοντας πως προσδοκά σημαντική πρόοδο στο ζήτημα της διευθέτησης του χρέους. Κάνοντας την αυτοκριτική του για τα μέτρα που ψήφισε η κυβέρνηση παραδέχθηκε πως πολλά από τα μέτρα που περιλαμβάνονται είναι άδικα. «Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν θα μπορέσουμε τον Σεπτέμβρη του 2018 να πατήσουμε στα πόδια μας. Αν το καταφέρουμε αυτό, οι θυσίες έχουν νόημα παρά την πίεση και την αδικία. Εγώ λέω ότι πολλά από αυτά που ψηφίζουμε είναι άδικα, διότι αυτή είναι η διαδικασία της επιτροπείας, για αυτό πρέπει να φύγουμε από αυτή την διαδικασία», δήλωσε ο κ. Ζαχαριάδης.

Συγκυβερνάμε με τους θεσμούς

Αίσθηση προκαλεί η δήλωση του κ Κώστα Ζαχαριάδη στην ίδια εκπομπή ότι ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνάει με τους θεσμούς και ότι η τρόικα πολλές φορές… πιάνει το χέρι της ελληνικής κυβέρνησης και γράφει τα νομοσχέδια.

«Εμείς το ομολογούμε. Λέμε ότι η χώρα βρίσκεται σε κηδεμονία, επιτροπεία. Ουσιαστικά στα δημοσιονομικά συγκυβερνάμε με τους θεσμούς, με την τρόικα. Πολλές φορές μας πιάνουν το χέρι και μας γράφουν το νομοσχέδιο. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις έλεγαν ότι αυτά τα προγράμματα είναι ευλογία», καταλήγει ο κ. Ζαχαριάδης.




Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΚΑΙ: Ζητά Μαύρο σε Facebook και Twitter και 10.000 συλλήψεις για τον Παπαδήμο


Να πέσει μαύρο σε Facebook και Twitter, όπως είχε κάνει ο Ερντογάν στην Τουρκία ζήτησαν οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΙ Γ.Πιταράς και Κωνσταντίνος Μπογδάνος, σχολιάζοντας τα σχόλια χρηστών του διαδικτύου σχετικά με την επίθεση στον πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ και δοτό πρωθυπουργό της Ελλάδας, Λουκά Παπαδήμο.


Όταν στη συνέχεια ο παρουσιαστής το ξανασκέφτηκε προσέθεσε ότι αντί του μαύρου θα μπορούσε να υπάρξει εισαγγελική παρέμβαση για να δικαστούν 10.000 άτομα με κατηγορία… την οποία όπως είπε δεν γνωρίζει γιατί δεν έχει νομικές γνώσεις.

Υπενθυμίζεται ότι ο Πιτταράς είναι ο δημοσιογράφος που είχε δηλώσει ότι «στην Μακρόνησσο είχαν και θάλασσα» και συνεπώς οι συνθήκες ήταν καλύτερες από το διαγωνισμό για την αδειοδότηση τηλεοπτικών σταθμών..


info-war.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Έγινε και αυτό το θέλημα των δανειστών. Οριστική απαλλαγή Γεωργίου για την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ



Κοιτάξτε να δείτε κάτι...συμπτώσεις:
Στις 22 Μαΐου (όπως μάθαμε χθες από τα πρακτικά του Eurogroup) και κατά τη διάρκεια του Eurogroup,ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μ.Ντράγκι ζήτησε από τον...μαρξιστή Ευκλείδη να ξεκαθαρίσει (να λήξει,όπως είπε χαρακτηριστικά) το θέμα με την ΕΛΣΤΑΤ και τον πρώην επικεφαλής της Ανδ.Γεωργίου ώστε να μη χρεώνεται με πρόστιμα και αποζημιώσεις το Δημόσιο λόγω της δίωξης εναντίον του Έλληνα πρώην αξιωματούχου (με δυο λόγια,ζήτησε την αθώωση του).

Δεν πρόλαβαν να περάσουν 3 ημέρες και...η ελληνική Δικαιοσύνη (μη γελάτε,έτσι τη λένε) απάλλαξε οριστικά με τελεσίδικο βούλευμα τον Ανδρ.Γεωργίου!Σαν να...άκουσαν την προτροπή του Ντράγκι οι...λειτουργοί της (μη γελάτε λέω) Δικαιοσύνης.Φυσικά,το ότι ο Ντράγκι το ζήτησε από τον...μαρξιστή Ευκλείδη και την απόφαση την έβγαλαν οι δικαστές δεν αποδεικνύει τίποτα απολύτως.Μια...απλή σύμπτωση είναι!

Υ.Γ. Οι oikositistas που πανηγύριζαν για την παραπομπή του Γεωργίου στη Δικαιοσύνη...στα λαγούμια!Ξέρουν αυτοί!

#ξεφτίλες

Η είδηση:   

του Παναγιώτη Στάθη

Στην οριστική απαλλαγή του πρώην επικεφαλής, Ανδρέα Γεωργίου και δύο ακόμα στελεχών της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (Κωνσταντίνος Μολφέτας και Αθανασία Ξενάκη) προχώρησε με βούλευμά του το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών σχετικά με την κατηγορία της τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος το 2009, προκειμένου η χώρα να μπει στα μνημόνια.

Το δικαστικό Συμβούλιο παρά την αντίθετη εισήγηση της εισηγήτριας Χριστίνας Ρωμέση  που ψήφισε υπέρ της παραπομπής του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ για ψευδή βεβαίωση σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του δημοσίου, αποφάσισε τη μη παραπομπή του. Την πλειοψηφία απαρτίζουν οι δικαστές  Κων/νος Σταμαδιάνος και Κωσταντία Αγγελάκη , ενώ μειοψήφησε η εφέτης κα Ρωμέση.

Δεύτερη φορά

Είναι η δεύτερη απόφαση του Συμβουλίου Εφετών που απαλλάσσει τον κ. Γεωργίου για τις καταγγελίες περί τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος του 2009.

Συγκεκριμένα το δικαστικό συμβούλιο με το υπ΄ αριθμόν 969/2017 βούλευμα του αποφάνθηκε - κατά πλειοψηφία - να μην παραπεμφθούν οι τρεις κατηγορούμενοι στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Αθήνας για την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης κατά συναυτουργία σε βάρος του Δημοσίου υπό την ιδιαζόντως επιβαρυντική περίσταση της ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας του αντικειμένου του εγκλήματος.

Η πλειοψηφία του δικαστικού συμβουλίου υιοθέτησε την πρόταση του εισαγγελέα εφετών, Ιωάννη Κούτρα ο οποίο είχε ζητήσει την απαλλαγή των κατηγορουμένων.

Η υπόθεση επέστρεψε στο Συμβούλιο Εφετών μετά την απόφαση του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου (υπ΄  αριθμ. 1331/2016)  με την οποία αναιρέθηκε το υπ΄ αριθμ. 1149/2015 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, κατά το σκέλος εκείνο που έκρινε να μην γίνει κατηγορία κατά του κ. Γεωργίου και των δύο προϊσταμένων της ΕΛΣΤΑΤ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η εκνευριστική ανεπάρκεια της «καταδίκης της τρομοκρατίας»



Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, στην Ελλάδα έχουμε συλλογικότητες που προκρίνουν την ένοπλη πολιτική πάλη. Δεν χρησιμοποιώ τον όρο «τρομοκρατία» γιατί θεωρώ ότι αυτό αφορά κρατικές –ή δυνάμει κρατικές– οντότητες. Η επίγνωση του αδιέξοδου και ατελέσφορου χαρακτήρα που μπορεί να έχουν τέτοιες πρακτικές στη δεδομένη συγκυρία δεν αναιρεί ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πολιτικό φαινόμενο. Αναρχικού περισσότερο προσανατολισμού, με «νιχιλιστικές» αποχρώσεις ίσως, σε αντίθεση με τη διεκδίκηση των «ιστορικών» οργανώσεων να αποτελούν τη μαχητική εκδοχή του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά παρ’ όλα αυτά πολιτικό.

Η συλλήβδην «καταδίκη της τρομοκρατίας», που αναπαράγεται στο τελετουργικό των σχετικών δηλώσεων, μάλλον συσκοτίζει την αναμέτρηση με ένα πολιτικό φαινόμενο, δεν επιτρέπει την ουσιαστική πολιτική κριτική ή την ανάδειξη του αδιέξοδου χαρακτήρα και ενίοτε συντονίζεται με τις φωνές που ούτως ή άλλως αναζητούν κάθε δυνατή αφορμή για κατασταλτική σκλήρυνση. Πόσο μάλλον που η προσπάθεια απόδοσης ενός ιδιότυπου ρόλου ηθικού αυτουργού της επίθεσης σε ένα σύνολο ριζοσπαστικών αναφορών ή πρακτικών διαμαρτυρίας καταδεικνύει ότι η στόχευση δεν αφορά στενά την «τρομοκρατία» αλλά πολύ περισσότερο την εμπέδωση μιας συνθήκης γενικευμένης πειθάρχησης, μιας μόνιμης κατάστασης εξαίρεσης.

Η πολιτική κριτική προς τέτοιες ενέργειες, όπως και η πολιτική απόρριψη της λογικής του αυτόκλητου τιμωρού που συχνά εμπεριέχουν, δεν μπορούν να μετατρέπονται προς μια εκ των υστέρων αγιοποίηση των όποιων θυμάτων όταν αυτά φέρουν πραγματική ευθύνη για μια χωρίς προηγούμενο κοινωνική καταστροφή. Ιδίως όταν φάνηκε ότι στα μάτια των διαμορφωτών της δημοσιότητας προφανώς και η ζωή ενός πρώην μνημονιακού πρωθυπουργού είναι σημαντικότερη από τη ζωή των θυμάτων της εργοδοτικής ασυδοσίας, για παράδειγμα.

Την ίδια στιγμή, η εξαρχής επιλογή της κυβέρνησης να αφήσει ανέπαφο ένα ιδιαίτερα αυταρχικό θεσμικό πλαίσιο και να διατηρήσει άθικτο τον μηχανισμό της Αντιτρομοκρατικής, όπως και των δικαστικών που χειρίστηκαν αυτές τις υποθέσεις, σήμαινε ότι αντί για πολιτική αντιμετώπιση συνεχίστηκε μια πρακτική υπερποινικοποίησης και κατασκευής ενόχων, που προφανώς λειτουργεί ανατροφοδοτικά προς τέτοιες πρακτικές. Η δίκη του Τάσου Θεοφίλου, λόγου χάρη, με τα εμφανή στοιχεία σκευωρίας που έχει, ή η προκλητικά εκδικητική στέρηση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων όπως οι άδειες από καταδικασμένους για προηγούμενες υποθέσεις ένοπλης πάλης, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα μιας τέτοιας ανησυχητικής συνέχειας του κράτους.

Το φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί και αλλού, τέτοιες πρακτικές να εντείνονται σε συνθήκες ήττας του κινήματος –πιο σωστά αδυναμίας του–, έχει αποτελέσματα και συστημικής ενσωμάτωσης της αριστεράς· με λίγα λόγια, το φαινόμενο μιας αδιέξοδης απάντησης σε πραγματικά αδιέξοδα θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά. Αν θυμηθούμε, για παράδειγμα, την ιταλική εμπειρία, θα προσέξουμε ότι η μεγάλη ενίσχυση των ένοπλων οργανώσεων ήρθε ακριβώς με τον συνδυασμό ανάμεσα στη στρατηγική κρίση της ρεφορμιστικής αριστεράς (με αποκορύφωμα την απόδοση στήριξης σε κυβέρνηση λιτότητας), την αποτυχία της επαναστατικής αριστεράς να δώσει εναλλακτική προοπτική και τη διαπίστωση ότι το κίνημα του ’77 δεν μπόρεσε να αλλάξει τα πράγματα. Αντίστοιχα, στην ελληνική περίπτωση, εάν κοιτάξουμε την ακολουθία από τον νεανικό ριζοσπαστισμό του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 2000, με αποκορύφωμα τον Δεκέμβρη του 2008, και μ’ όλο το αίσθημα ανημπόριας που έδινε κάποια στιγμή απέναντι στην ένταση της καταστολής, στην εξεγερσιακή σχεδόν ανάταση της περιόδου 2010-12, στην όποια ελπίδα για πολιτική αλλαγή έφερε η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, και τελικά στην τραγική διάψευση και ήττα, μπορούμε να αντιληφθούμε το έδαφος στο οποίο ένας ριζοσπαστισμός διαλέγει δρόμους πολιτικά αδιέξοδους που δίνουν την αίσθηση ότι «κάτι γίνεται».

Η διερεύνηση αυτή προφανώς και δεν πρέπει να περιοριστεί απλώς στην αναζήτηση ερμηνευτικών νημάτων ούτε να εξαντληθεί στην αποδόμηση του κυρίαρχου «αντιτρομοκρατικού» λόγου. Πάνω απ’ όλα πρέπει να αναμετρηθεί με την υπαρκτή πρόκληση να ανασυγκροτηθεί η εμπιστοσύνη στην πραγματική αποτελεσματικότητα των μαζικών πολιτικών και κινηματικών πρακτικών.




Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόβλεψη και συσχετισμός δυνάμεων

Του Ρούντι Ρινάλντι


«Μόνο όποιος θέλει έντονα, προσδιορίζει τα αναγκαία στοιχεία για την πραγματοποίηση της θέλησής του»


Οι σκέψεις που εκθέτει ο Γκράμσι στις σημειώσεις του για τον Μακιαβέλι, την πολιτική και το σύγχρονο κράτος έχουν τροφοδοτήσει πλήθος από αναλύσεις, δοκίμια, βιβλία, παρεμβάσεις. Στο σύντομο σημείωμα που ακολουθεί θα δώσουμε εντελώς συνοπτικά τις βασικές σκέψεις του Γκράμσι για δύο κρίσιμα θέματα: Την πρόβλεψη και τον συσχετισμό δυνάμεων. Εξυπακούεται ότι ο καλύτερος τρόπος είναι η άμεση επαφή και ανάγνωση του έργου του που κυκλοφορεί στην χώρα μας (Για τον Μακιαβέλι, εκδόσεις Ηριδανός).

Αναφερόμενος στην πρόβλεψη ο Γκράμσι σημειώνει πως «είναι βέβαιο ότι προβλέπω σημαίνει μονάχα βλέπω καλά το παρόν και το παρελθόν σαν κίνηση: βλέπω καλά, δηλαδή διακρίνω με ακρίβεια τα βασικά και μόνιμα στοιχεία της διαδικασίας». Αλλά, θα προσθέσει πως «είναι παράλογο να σκεφτούμε μία πρόβλεψη καθαρά αντικειμενική. Όποιος κάνει την πρόβλεψη, στην πραγματικότητα έχει ένα “πρόγραμμα” πού θέλει να το κάνει να θριαμβεύσει και η πρόβλεψη είναι ακριβώς στοιχείο αυτού του θριάμβου».

Ακόμα περισσότερο, ο Γκράμσι θα υποστηρίξει πως «μπορούμε να πούμε ότι μονάχα στο βαθμό που η πρόβλεψη συνδέεται με ένα πρόγραμμα, αποκτάει και μια αντικειμενικότητα». Και εξηγεί αυτήν την φαινομενικά παράδοξη άποψη με τα εξής επιχειρήματα:

1) Μονάχα το πάθος οξύνει το νου και συνεργεί στο να κάνει πιο καθαρή τη διαίσθηση και άρα να αποκτάμε μια εμπειρία στην ανάλυση των διαφόρων καταστάσεων και κινήσεων,

2) Μόνο η ύπαρξη στον «προβλέποντα» ενός προγράμματος για πραγματοποίηση τον καθιστά ικανό ώστε να κρατιέται στο ουσιώδες, και

3) διότι, εφόσον η πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα εφαρμογής της ανθρώπινης θέλησης στην κοινωνία των πραγμάτων, το να κάνουμε αφαίρεση κάθε βουλητικού στοιχείου ή να υπολογίζουμε μονάχα την επέμβαση των θελήσεων των άλλων και να θεωρούμε τα στοιχεία αυτά σαν αντικειμενικούς όρους, ακρωτηριάζουμε την πραγματικότητα.

Για να γίνει πιο εμφανής η άποψή του θα την συνοψίσει σε μια φράση: «Μόνο όποιος θέλει έντονα, προσδιορίζει τα αναγκαία στοιχεία για την πραγματοποίηση της θέλησής του» και έτσι μετατρέπεται και αυτός σε ένα στοιχείο της πραγματικότητας, σε ένα ενεργό στοιχείο που πασχίζει να διαμορφώσει την πραγματικότητα τροποποιώντας τους συσχετισμούς των δυνάμεων.

Για τον Γκράμσι δεν υπάρχουν σινικά τείχη ανάμεσα στους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς παράγοντες. Όποιος ορθώνει τέτοια τείχη φοβάται την κοινωνική δυναμική, δεν θέλει έντονα, βουλιάζει στον αντικειμενισμό και στον οικονομισμό, γίνεται συντηρητικός, δεν εκτιμάει τα ξεσπάσματα, καταδικάζει το αυθόρμητο και περιμένει κάποιους αυτοματισμούς που θα έρθουν, όταν ωριμάσουν οι αντικειμενικοί όροι…

Για τον Γκράμσι, «ο πολιτικός σε δράση (ο πολιτικός οργανισμός) είναι ένας δημιουργός, ένας διεγέρτης, αλλά ούτε δημιουργεί από το μηδέν, ούτε κινείται μέσα στο θολό κενό των επιθυμιών και των ονείρων του. Βασίζεται πάνω στην έγκυρη πραγματικότητα».

Αλλά τι είναι αυτή η έγκυρη πραγματικότητα; Είναι ίσως κάτι στατικό και ακίνητο ή μάλλον ένας συσχετισμός δυνάμεων σε συνεχή κίνηση και αλλαγή ισορροπίας; Όταν χρησιμοποιείς την θέληση για να δημιουργήσεις μια καινούρια ισορροπία δυνάμεων που πραγματικά υπάρχουν και δρουν, στηριζόμενος επάνω σε κείνη τη δύναμη που θεωρείται προοδευτική, και ισχυροποιώντας την για να την κάνεις να θριαμβεύσει, σημαίνει πάντα ότι κινείσαι στο έδαφος της έγκυρης πραγματικότητας, αλλά, για να την κυριαρχήσεις και να την ξεπεράσεις ή να συμβάλλεις σε αυτό.

O Γκράμσι θα φτάσει σε ένα σημείο συμπύκνωσης αυτής της αντίληψης λέγοντας ότι το «πώς πρέπει να είναι τα πράγματα», δηλαδή, το πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα σύμφωνα με ένα σχέδιο και πρόγραμμα είναι άρα κάτι το συγκεκριμένο, είναι μάλιστα η μοναδική ρεαλιστική και ιστορική ερμηνεία της πραγματικότητας, είναι μόνον ιστορία σε δράση και φιλοσοφία σε δράση, μόνον πολιτική.

Άρα, η πολιτική για τον Γκράμσι είναι ιστορία και φιλοσοφία σε δράση, είναι πραγματική κίνηση ανθρώπων που αγωνίζονται για ένα στόχο, έχοντας μια κοσμοαντίληψη και ένα σχέδιο για το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα αρνούμενοι την υπάρχουσα κατάσταση.

Συσχετισμός δυνάμεων και πολιτική συνείδηση


Όμως πρέπει να αποκτήσουμε την ικανότητα να αναλύουμε τον συσχετισμό των δυνάμεων. Αν δεν αναλύσεις την πραγματικότητα και αν δεν καθορίσεις με όση μεγαλύτερη ακρίβεια γίνεται τον συσχετισμό δυνάμενων είναι αδύνατο να ασκήσεις οποιαδήποτε πολιτική.

O Γκράμσι παρατηρώντας ότι υπάρχει μια σύγχυση γύρω από το ζήτημα του συσχετισμού δυνάμεων θα πει: «Διαβάζουμε συχνά μέσα σε ιστορικές αφηγήσεις τη γενική έκφραση “συσχετισμός των δυνάμεων ευνοϊκός ή δυσμενής για τούτη ή εκείνη την τάση”. Έτσι αφηρημένα, η διατύπωση αυτή δεν εξηγεί τίποτα ή σχεδόν τίποτα».

Στο μελέτη του συσχετισμού των δυνάμεων, ο Γκράμσι διακρίνει τρεις βασικές στιγμές ή βαθμίδες:

1) Έναν συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων που συνδέεται στενά με τη δομή, που είναι αντικειμενικός, ανεξάρτητος από τη θέληση των ανθρώπων, τέτοιος που μπορεί να μετρηθεί με τα συστήματα των θετικών ή των φυσικών επιστημών. Πάνω στη βάση του βαθμού ανάπτυξης των υλικών δυνάμεων της παραγωγής υπάρχουν οι κοινωνικοί σχηματισμοί που καθένας τους αντιπροσωπεύει μια λειτουργία και έχει μια δεδομένη θέση στην παραγωγή. H σχέση αυτή είναι που αποτελεί μια πραγματικότητα που δεν επιδέχεται αλλαγή: κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τον αριθμό των επιχειρήσεων και όσων εξαρτώνται από αυτές, τον αριθμό των πόλεων με το δεδομένο πληθυσμό τους κτλ. Αυτή η βασική διάταξη επιτρέπει να μελετήσουμε αν υπάρχουν μέσα στην κοινωνία οι αναγκαίοι και επαρκείς όροι για έναν μετασχηματισμό της, επιτρέπει δηλαδή να ελέγχουμε το βαθμό του ρεαλισμού και του πραγματοποιήσιμου των διαφόρων ιδεολογιών ή και προγραμμάτων.

2) Mια διαδοχική στιγμή είναι ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων· δηλαδή «η εκτίμηση του βαθμού της ομοιογένειας της αυτοσυνείδησης και της οργάνωσης που έχουν πετύχει οι διάφορες κοινωνικές ομάδες».

Υπάρχουν βαθμίδες «που αντιστοιχούν στις διάφορες στιγμές της συλλογικής πολιτικής συνείδησης, έτσι όπως έχουν εκδηλωθεί μέχρι τώρα στην ιστορία», ξεκινώντας από την οικονομικο-συνεταιριστική ως την πιο καθαρά πολιτική όταν μια τάξη συνειδητοποιήσει τα κοινά συμφέροντα της έως αυτή της ηγεμονίας και του κράτους.

3) H τρίτη στιγμή είναι του συσχετισμού των στρατιωτικών δυνάμεων, που είναι άμεσα αποφασιστική ορισμένες φορές.

O Γκράμσι θέλοντας να εξοπλίσει όσους δεν κατέχουν την πολιτική επιστήμη συμπληρώνει την ανάλυσή του με δύο σημαντικές παρατηρήσεις σχετικά με τον συσχετισμό των δυνάμεων και τις τρεις βαθμίδες του.

Α) H ιστορική εξέλιξη αιωρείται αδιάκοπα ανάμεσα στην πρώτη και την τρίτη βαθμίδα, με τη μεσολάβηση της δεύτερης. Δηλαδή η ιστορική εξέλιξη καθορίζεται αδιάκοπα από την πορεία του συσχετισμού των κοινωνικών δυνάμεων και του στρατιωτικού συσχετισμού. Όμως η ιστορική εξέλιξη μεσολαβείται από την πορεία και τις εκδηλώσεις του πολιτικού συσχετισμού, γιατί αυτός κινητοποιεί, δικαιολογεί, συγκεντρώνει, συνενώνει, αποσυνθέτει, δημιουργεί όρους επικράτησης κ.λπ.

Β) Αλλά η πιο σημαντική –λέει ο Γκράμσι– παρατήρηση που πρέπει να κάνουμε αναφορικά με κάθε συγκεκριμένη ανάλυση του συσχετισμού των δυνάμεων είναι ετούτη: ότι οι όποιες αναλύσεις δεν μπορούν και δεν πρέπει να αποτελούν σκοπό από μόνες τους, αλλά αποκτούν σημασία μόνο αν χρησιμεύουν στο να δικαιώσουν μια πρακτική δραστηριότητα, μια πρωτοβουλία της θέλησης. Αυτές δείχνουν ποια είναι τα σημεία της «ήσσονος αντιστάσεως» όπου η δύναμη της θέλησης μπορεί να εφαρμοστεί πιο αποτελεσματικά, υπαγορεύουν τις άμεσες τακτικές ενέργειες, δείχνουν πώς μπορεί καλύτερα να καταρτιστεί μια εκστρατεία πολιτικής ζύμωσης, ποια γλώσσα θα είναι καλύτερα αντιληπτή από τις μάζες κ.λπ.

Και θα τονίσει με έμφαση πως το αποφασιστικό στοιχείο κάθε κατάστασης είναι η μόνιμα οργανωμένη δύναμη και ετοιμασμένη από καιρό να επέμβει όταν κρίνεται ότι μια κατάσταση είναι ευνοϊκή.

Για τον Γκράμσι είναι ευνοϊκή μια κατάσταση μόνο στο βαθμό που μια τέτοια δύναμη οργανωμένη και ετοιμασμένη από καιρό υπάρχει και είναι γεμάτη από μαχητική θέρμη. Για αυτό –τονίζει– «το ουσιαστικό καθήκον είναι να καταγινόμαστε συστηματικά και υπομονετικά για να διαμορφώσουμε, αναπτύξουμε και να κάνουμε όλο και πιο ομοιογενή και συμπαγή, με συνείδηση του εαυτού της αυτή τη δύναμη».

Πηγή: e-dromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Γελάνε και τα τσιμέντα με τους νεοφιλελε...30 άτομα σε ανοικτή συγκέντρωση υπέρ Παπαδήμου


Συγκέντρωση πολιτών πραγματοποιήθηκε σήμερα το απόγευμα στις 18:30 έξω από την Ακαδημία Αθηνών σε ένδειξη συμπαράστασης στον πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας, Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος έγινε στόχος δολοφονικής επίθεσης τρομοκρατών. Ο τόπος της συγκέντρωσης επελέγη συμβολικά καθώς ο κ. Παπαδήμος είναι ο νυν πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.

«Όλοι μαζί να δείξουμε ότι δεν συνηθίσαμε στο τέρας της βίας και της μισαλλοδοξίας. Να πούμε δυνατά ότι η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται! Ότι η πίστη μας στην ελευθερία και την αξία της ανθρώπινης ζωής είναι πιο δυνατή από τις βόμβες», σημειώνεται στο κείμενο της πρόσκλησης με τίτλο: «Όλοι στην Ακαδημία για την Δημοκρατία».

Η ανταπόκριση, όπως βλέπετε στην φωτογραφία ήταν ολίγον μικρή....

30 άτομα βρέθηκαν μόνο για να συμπαρασταθούν στον πρώην δοτό πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο.


Που πάμε ρε;; χα,χα,χα,χα!!



Διαβάστε Περισσότερα »

Κύριοι της ΛΑΕ, το Savoir vivre για τον Παπαδήμο μας έλειπε!


Μετά την επίθεση στον πρώην δοτό πρωθυπουργό και τραπεζίτη η Λαϊκή Ενότητα εξέδωσε ένα πολύ σύντομο δελτίο τύπου, καταδικάζοντας την επίθεση και εκφράζοντας ευχές για τον Λουκά Παπαδήμο.

Σαφέστατα η Λαϊκή Ενότητα, όπως και η Αριστερά δεν θα επικροτούσε τέτοιες ενέργειες που είναι ξένες με το λαϊκό κίνημα και παραπέμπουν σε μυστηριώδης "ήρωες" τύπο ζορό που παλιότερα σε κάποιες περιπτώσεις ταυτίστηκαν με συμφέροντα ξένα με αυτά της εργατικής τάξης.

Η δήλωση συμπαράστασης στον δοτό πρώην πρωθυπουργό όμως ξένισε μεγάλο τμήμα του κόσμου της Αριστεράς και των μελών της. 

Δεν πιστεύουμε σαν ιστολόγιο ότι υπήρξαν μαζικά μέλη της ΛΑΕ που συγκλονίστηκαν από το δράμα του Λουκά Παπαδήμου, ενός ανθρώπου πού όταν ήταν πρωθυπουργός έλιωσε στο ξύλο πολλά μέλη της σημερινής ΛΑΕ, εκείνο τον Φεβρουάριο του 2012. Εκείνος ο Φλεβάρης σήμανε το τέλος του τότε δικομματισμού, και τρομοκράτησε την άρχουσα τάξη στην Ελλάδα.

Την επόμενη φορά, εκεί στην ηγεσία της Λαϊκής Ενότητας ας το ξανασκεφτούν πριν αποφασίσουν απλά γίνουν ευγενικοί...
Διαβάστε Περισσότερα »

Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα, του πήραν και τα σώβρακα. Συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη για Eurogroup και χρέος


Συνέντευξη στο Γιώργο Φιντικάκη και στο Liberal.gr.
Ακόμη και ο Χριστός να κατέβαινε ξανά στη Γη, το θαύμα να πετύχει πρωτογενή πλεονάσματα 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 ως το 2060 δεν θα το κατάφερνε.
Τα λόγια είναι του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτη Λαφαζάνη, που μιλά για μια κυβέρνηση-σάκο του μποξ που δέχεται την μία γροθιά μετά την άλλη, δεν αποκλείει να μην υπάρξει συμφωνία για το χρέος ακόμη και στις 15 Ιουνίου, ούτε θεωρεί απίθανο το σενάριο να μην συμφωνήσει το ΔΝΤ και να πάμε σε 4ο μνημόνιο.
Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα, όπως έλεγε μετά το Eurogroup, τελικά του πήραν και τα σώβρακα“, λέει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της ΛΑ.Ε, και δηλώνει πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση σύγκρουσης του Πρωθυπουργού με τους πιστωτές. “Παλιά όταν αναφερόμασταν σε όσους κάνουν υποχωρήσεις, χρησιμοποιούσαμε στην Αριστερά την φράση, όταν πάρεις τον κατήφορο δεν υπάρχει πάτος”, σημειώνει ο Π. Λαφαζάνης.
Τον ρωτάμε και για το παρελθόν, με αφορμή τις πρόσφατες αποκαλύψεις του Γιάνη Βαρουφάκη ότι το καλοκαίρι του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας τον απείλησε με Γουδί. “Δεν μπορώ να ξέρω τι έγινε. Αν ωστόσο έφτανε ποτέ ο Τσίπρας να απειλήσει κάποιον με Γουδί, αυτό θα συνέβαινε μόνο εφόσον το συγκεκριμένο πρόσωπο, του πρότεινε την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, γιατί ο Τσίπρας το θεωρούσε δυστυχώς ως καταστροφή. Όμως ο Βαρουφάκης ποτέ δεν πρότεινε μια τέτοια έξοδο, ούτε την προτείνει και τώρα“, είναι τα λόγια του.
Κύριε Λαφαζάνη, πώς αντιλαμβάνεστε την συζήτηση για το χρέος; Μας ράβουν νέο κοστούμι χωρίς γραβάτα; Μήπως η γραβάτα γίνει τελικά θηλιά;
Οι προτάσεις για το χρέος που υπάρχουν πάνω στο τραπέζι, δεν είναι προτάσεις για να επιλυθεί το ζήτημα. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, και η Ελλάδα δεν μπορεί να το αποπληρώσει. Η μόνη βιώσιμη λύση είναι η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του. Τα σενάρια που κατατίθενται στο τραπέζι από πλευράς Γερμανίας και ΔΝΤ είναι ασπιρίνες, δεν δίνουν καμία απάντηση. Επομένως μας ράβουν όχι μια λύση για το χρέος, αλλά ένα κοστούμι που θα μπαλώνει προσωρινά πράγματα ανάμεσα σε Γερμανία και ΔΝΤ. Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν διαθέτει πρόταση για το ελληνικό χρέος. Περιμένει που θα τα βρουν Γερμανία και ΔΝΤ, και όπου εκείνοι τα βρουν, αυτή απλώς να συμφωνήσει.

Είναι πρωτοφανές μια κυβέρνηση να επιδεικνύει μια τόσο μεγάλη εθελοδουλία, για ένα πρόβλημα κατεξοχήν δικό μας. Εκτός και αν ισχύει για την κυβέρνηση, ό,τι είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης: Ότι δηλαδή το χρέος δεν είναι το μείζον πρόβλημα για την Ελλάδα και επομένως μας είναι αδιάφορο πως αυτό θα αντιμετωπιστεί. Δυστυχώς μπορεί η κυβέρνηση εκεί να έχει οδηγηθεί.
Η κυβέρνηση ωστόσο είχε σηκώσει πολύ τον πήχη τις προηγούμενες ημέρες ως προς το ενδεχόμενο συμφωνίας. Η “γραβατολογία” έδινε και έπαιρνε. Αν και έχει υποχωρήσει σε κάθε σχεδόν απαίτηση, προς το παρόν για το χρέος δεν εισέπραξε τίποτα…
Τα έδωσε όλα, με ένα πολύ σκληρό 4ο μνημόνιο μέχρι το 2022, χωρίς να διασφαλίσει τίποτα και αυτό που εισέπραξε ήταν κοροϊδία, εμπαιγμός και εξευτελιστική αντιμετώπιση. Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα όπως έλεγε μετά το Eurogroup, του πήραν και τα σώβρακα. Σόιμπλε και Τόμσεν ξέρουν ότι στην Αθήνα δεν υπάρχει κυβέρνηση, παρά μόνο υπάλληλοι και μαριονέτες.
Οι αποφάσεις για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους παραπέμπονται στην επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup στις 15 Ιουνίου. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό για εμάς;
Ναι μεν παραπέμπονται για τις 15 Ιουνίου, ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι μόνο το χρέος- και αναφέρομαι στα ημίμετρα και τις γενικές περιγραφές που θα ληφθούν για μετά το 2018 – αλλά και τα πελώρια πρωτογενή πλεονάσματα καθώς και η αξιολόγηση που παραμένει ανοικτή. Επομένως είναι αμφίβολο αν και στις 15 Ιουνίου θα υπάρξει κάποια συμφωνία για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα. Και δεν αναφέρομαι βεβαίως σε μια επωφελή συμφωνία, παρά σε μια εμβαλωματική πρόταση που δεν θα δίνει διεξόδους αλλά απλά θα τηρεί τα προσχήματα για όλες τις πλευρές.
Στην ουσία θα είναι μια συμφωνία που θα τα λέει όλα, και δεν θα λέει τίποτα. Απλά θα δίνει την δυνατότητα σε κάποιους να λένε ότι δεν δόθηκε καμία ελάφρυνση χρέους, σε κάποιους άλλους ότι διασφαλίζεται η βιωσιμότητα του, και στην ελληνική κυβέρνηση ότι δόθηκε τελικά κάποια λύση σε ένα θέμα που είχε κάνει σημαία της.
Λέγεται πως ήταν η ελληνική πλευρά αυτή που δεν αποδέχθηκε το πακέτο συμβιβασμού που πρότειναν στην Ελλάδα οι δανειστές. Άραγε η καθυστέρηση μπορεί να αποβεί ωφέλιμη για τις διεκδικήσεις της χώρας ή μήπως ισχύσει αυτό που συμβαίνει κάθε φορά, ότι ο χρόνος κάνει πιο επώδυνες τις τελικές συμφωνίες;

Το θέμα δεν είναι τόσο το ζήτημα του χρόνου των διαπραγματεύσεων, όσο το γεγονός ότι έχουμε μια κυβέρνηση που διεκδικεί το τίποτα. Και είναι έτοιμη από καιρό να δεχθεί, ό,τι της προσφέρουν, όσο ευτελές και αν αυτό είναι, και μάλιστα να πανηγυρίσει και από πάνω. Αυτή την ιστορία ζούμε από το Σεπτέμβριο του 2015 και μετά.
Λέτε, δηλαδή, πως μπορεί ο Τσίπρας να αποδεχθεί ακόμα και την πρόταση του Σόιμπλε να παρακαμφθεί το θέμα του χρέους μέχρι τουλάχιστον τις γερμανικές εκλογές;
Δεν είναι μόνο, όπως σας είπα, ότι ο Τσίπρας αντί να βάλει γραβάτα, του πήραν και τα σώβρακα, αλλά το εκπληκτικό είναι ότι μπορεί τελικά να τους πει και «ευχαριστώ» από πάνω. Ναι, μπορεί να δεχθεί τα πάντα. Ο Τσίπρας διακατέχεται πια από το τόση εθελοδουλία και καρεκλοθηρία, ώστε να έχει ως πρώτο μέλημα όχι την εξυπηρέτηση της Ελλάδας, αλλά την φροντίδα να διευκολυνθεί με κάθε τρόπο ο Σόιμπλε ενόψει των γερμανικών εκλογών.
Είναι δυνατόν ποτέ μια οικονομία οποιασδήποτε χώρας, πολύ δε περισσότερο η ελληνική, να επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% έως το 2022, και 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 ως και το 2060;
Αυτό το θαύμα, ακόμη και ο Χριστός να κατέβαινε ξανά στη Γη δεν θα κατάφερνε να το κάνει. Χθες σε άρθρο του ο Forbes με τίτλο “η Ελλάδα απλά δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της”, διακωμωδεί τα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% για πολλά χρόνια. Επομένως αυτά που ζητούνται από την Ελλάδα, και σκοπεύει να αποδεχτεί η κυβέρνηση, είναι ουτοπίες που απλώς και μόνο δείχνουν τον εφιάλτη που μας περιμένει.
Το γεγονός πως για μια ακόμη φορά δεν επετεύχθη συμβιβασμός στο Eurogroup που να ικανοποιεί τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις- κυρίως τη Γερμανική- και το ΔΝΤ, μπορεί να σημαίνει ότι κάποιες πλευρές έχουν στο μυαλό τους δεύτερες σκέψεις;
Προσωπικά δεν θα το απέκλεια καθόλου. Η κυβέρνηση Τσίπρα, άφωνη, άβουλη και μοιραία, έχει μετατραπεί σε σάκο του μποξ και δέχεται γροθιές και κλοτσιές κάτω από την μέση, σε μια προσπάθεια της Γερμανίας και του ΔΝΤ να λύσουν ένα άλυτο σταυρόλεξο: Το πως θα μείνουν και οι δύο ικανοποιημένοι, και δίχως να δίνουν απάντηση στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Η εξέλιξη αυτής της διελκυστίνδας μπορεί να μας επιφυλάσσει μεγάλες εκπλήξεις στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, είτε από την πλευρά του ΔΝΤ, είτε από την πλευρά της Γερμανίας, είτε και από τους δύο ταυτόχρονα.
Πιστεύετε ότι υπάρχει ο κίνδυνος, πάνω στην στροφή, ο Σόιμπλε να “αδειάσει” το ΔΝΤ, θεωρώντας ότι πλέον δεν το χρειάζεται; Στο σενάριο που δεν συμμετάσχει το ΔΝΤ, πάμε για νέο Μνημόνιο;

Τίποτα δεν θεωρώ απίθανο. Μια κίνηση όμως με πρωτοβουλία της Γερμανίας, για απεμπλοκή του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα θα είναι πολύ δύσκολη. Αυτή την ώρα, η Γερμανία της Μέρκελ μαζί με την Γαλλία του Μακρόν προετοιμάζουν μακάβρια ενοποιητικά σχέδια στην ευρωζώνη για τις πιο αδύνατες χώρες της. Μέχρι λοιπόν να συγκροτήσουν και να αρχίσουν να εφαρμόζουν αυτούς τους σχεδιασμούς είναι πολύ δύσκολη η απαγκίστρωσή τους- της Γερμανίας και της Γαλλίας- από το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ. Βεβαίως, το μέλλον στην πολιτική, ακόμη και το κοντινό, δεν μπορεί να προβλεφθεί.
Πολιτικά, θεωρείτε ότι ο Τσίπρας μπορεί να φτάσει να συγκρουστεί με τους δανειστές αν η τελική λύση δεν είναι ικανοποιητική; Κάντε μας μια πολιτική εκτίμηση…
Δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση σύγκρουσης του Τσίπρα με τους πιστωτές. Αντίθετα οι γονυκλισίες του προς την Γερμανία και το ΔΝΤ, θα γίνονται όλο και πιο βαθιές, ταπεινωτικές και εξευτελιστικές. Παλιά ξέρετε όταν αναφερόμαστε σε όσους κάνουν υποχωρήσεις, χρησιμοποιούσαμε στην Αριστερά την φράση “όταν πάρεις τον κατήφορο δεν υπάρχει πάτος”…
Και μια ερώτηση για το παρελθόν. Ο Γιάνης Βαρουφάκης αποκάλυψε πρόσφατα ότι ο Αλέξης Τσίπρας τον προειδοποίησε με Γουδί στο καλοκαίρι του 2015. Τι έγινε ακριβώς τότε; Όλοι ψάχνουν για απαντήσεις που δεν έχουν ακόμη δοθεί…
Δεν μπορώ να ξέρω αν ο Τσίπρας απείλησε όντως τον Βαρουφάκη με Γουδί. Αν ωστόσο έφτανε ποτέ ο Τσίπρας να απειλήσει κάποιον με Γουδί, αυτό θα συνέβαινε μόνο εφόσον το συγκεκριμένο πρόσωπο, του πρότεινε την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, γιατί ο Τσίπρας θεωρούσε, δυστυχώς, αυτήν την έξοδο ως καταστροφή. Όμως ο Βαρουφάκης ποτέ δεν πρότεινε μια τέτοια έξοδο, ούτε την προτείνει και τώρα. Και όμως, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα με ριζοσπαστικό πρόγραμμα είναι η μόνη λύση.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου