Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Στο κρατητήριο ο πρόεδρος των συμβασιούχων - πενταετών πυροσβεστών για ανάρτηση πανό κατά Τόσκα και ΣΥΡΙΖΑ - Τόση Δημοκρατία πια;


Στο αστυνομικό τμήμα Μεγάρων οδηγήθηκε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου της περιοχής Κώστας Παπαντώνης, επειδή ανήρτησε πανό διαμαρτυρίας πριν από την έναρξη του έκτακτου αναπτυξιακού συνεδρίου Δυτικής Αττικής.

Την είδηση έκανε γνωστή μέσω Facebook ο Άγγελος Βασίλαινας, εκδότης της εφημερίδας "Ενημέρωση Μεγάρων".

Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Μεγάρων, ο οποίος είναι και πρόεδρος του Πανελλαδικού Σωματείου Συμβασιούχων και Πενταετών Πυροσβεστών, τελικά αφέθηκε ελεύθερος.

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέο τρομοκτύπημα του κράτους απέναντι στον Θεοφίλου..



Τι καταγγέλει ο ίδιος από το προφίλ του στο facebook
Διαβάστε Περισσότερα »

Τζέιμς Πέτρας, Αμερικανός διανοούμενος: Η αυτοπαγίδευση της πολιτικής των ΗΠΑ

Συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή 


Ο Τραμπ αντιμέτωπος με πολλαπλά αδιέξοδα τόσο στο εσωτερικό μέτωπο όσο και στη διεθνή πολιτική σκηνή

Ο Δρόμος της Αριστεράς συνομίλησε με τον Αμερικανό διανοούμενο και συγγραφέα Τζέιμς Πέτρας σχετικά με την όξυνση της αντιπαράθεσης μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ, του Ντ. Τραμπ, και των κυριότερων δομών του αμερικάνικου κατεστημένου. Υπό το βάρος αυτών των πιέσεων, σημειώνει ο Τζ. Πέτρας, ο Τραμπ εγκαταλείπει τις προεκλογικές του εξαγγελίες και στρέφεται ολοένα και περισσότερο στον μιλιταρισμό. Η στοχοποίηση του Ιράν, η ανάδειξη του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας σε βασικούς συμμάχους των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή και οι απειλές πολέμου στη Β. Κορέα αποτελούν μεγάλη κλίμακας αυτοπαγίδευση για την πολιτική του Αμερικανού προέδρου. Καθώς ο Τραμπ χάνει την εξουσία και η αυτοκρατορία αρχίζει να νοιώθει ανίκανη να επιλύσει τα προβλήματα μέσω απειλών, η κατάσταση μπορεί να οδηγηθεί σε μία ακραία αντίδραση, σημειώνει ο Πέτρας, υπογραμμίζοντας την κρισιμότητα της περιόδου που ζούμε.

Παρά την φανερή εγκατάλειψη σημαντικών προεκλογικών αιχμών του προέδρου Τραμπ στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, παρατηρούμε μια κλιμακούμενη αντιπαράθεση μεταξύ των μηχανισμών του βαθέως αμερικάνικου κράτος και του Προέδρου. Ποιο είναι το βάθος, οι σκοποί και το ζητούμενο αυτής της έντασης;

Η σύγκρουση επεκτείνεται σε όλες τις κρατικές δομές, το FBI, την CIA, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας και τη Δικαιοσύνη, που κυριαρχούνται από την προηγούμενη διοίκηση Ομπάμα και έχουν βάλει τον Τραμπ στο στόχαστρο, εξαιτίας των προσπαθειών του να επιβάλει μια νέα κοινωνική κατάσταση και να αντικαταστήσει το σημερινό κράτος με ένα κράτος περισσότερο ευθυγραμμισμένο με την δική του πολιτική κατεύθυνση. Πρόκειται για μία πολύ σοβαρή αντιπαράθεση, καθώς δεν είναι απλώς μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, αλλά ανάμεσα στον Πρόεδρο και σε αυτό που ονομάζουμε «βαθύ κράτος», στους κυρίαρχους θεσμούς, οι οποίοι εμπλέκονται σε μία συνεχή μάχη. Η αντιπαράθεση περιλαμβάνει την προσπάθεια εκκαθάρισης όλων των διορισμών του υπουργικού συμβουλίου του Τραμπ, των ανώτερων συμβούλων του και, σε τελική φάση, το να τεθεί υπό αμφισβήτηση ο ίδιος ο πρόεδρος, δηλαδή να υπάρξει ένα πραξικόπημα που θα τον οδηγήσει εκτός Λευκού Οίκου.

Υπό την πίεση του βαθέως κράτους, ο Τραμπ έχει χάσει πολλά από τα βασικά του στελέχη, τρία εκ των οποίων δικάζονται και απειλούνται με ποινές φυλάκισης. Παράλληλα συνεχίζεται και η έρευνα του ειδικού εισαγγελέα Μίλερ ο οποίος εξετάζει στοιχεία που αφορούν τον στενό προεδρικό κύκλο. Ο αρχικός σκοπός όλων αυτών ήταν να αποφευχθεί η ανάπτυξη μιας νέας σχέσης με τη Ρωσία. Η ιδέα ήταν, ότι ο Τραμπ επρόκειτο να άρει τις κυρώσεις και να συσφίξει τους δεσμούς με τη Ρωσία, με ίσως λιγότερη εμπλοκή στη Μέση Ανατολή. Τώρα, το αποτέλεσμα είναι, ο Τραμπ να υποχωρεί και να στρέφεται όχι μόνο προς πολιτικές πολέμου και κατά της Ρωσίας, αλλά να υποστηρίζει όλο και περισσότερο τον μιλιταρισμό. Πρόκειται για μία στροφή 180 μοιρών που αντικατοπτρίζει την προσπάθειά του να εμποδίσει την εκκαθάριση της κυβέρνησής του και τελικά να διασώσει την ίδια του την εξουσία, την θέση του. Η κατεύθυνση στην οποία κινείται τώρα είναι η εδραίωση της εξουσίας του στη Wall Street, ως όπλο για την καταπολέμηση του βαθέως κράτους, ενώ η φορολογική πολιτική του, έχει ως στόχο τη μείωση των φόρων για τους εκατομμυριούχους και την εξάλειψη των κοινωνικών προγραμμάτων αυξάνοντας την κερδοφορία της Wall Street. Με άλλα λόγια, ο Τραμπ χρησιμοποιεί τις οικονομικές πολιτικές του ως ένα από τα όπλα για να αντιμετωπίσει την αντιπολίτευση εντός του κρατικού μηχανισμού.

Το Δημοκρατικό Κόμμα, δυστυχώς, δεν έχει καμία προοδευτική εναλλακτική λύση. Εξακολουθούν να είναι εχθροί της Ρωσίας και την βλέπουν ως ένα «ραβδί» για να χτυπήσουν τον Τραμπ.

Έχουμε λοιπόν ένα αντιδραστικό κράτος που αντιμάχεται έναν αντιδραστικό πρόεδρο για το ποιος θα κυριαρχήσει στις πολεμικές πολιτικές και ποιος θα έχει την υποστήριξη της Wall Street. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για μια προοδευτική σύγκρουση, αφού το βαθύ κράτος ζητά μεγαλύτερους περιορισμούς στο διαδίκτυο, μεγαλύτερους περιορισμούς στις συζητήσεις, και περιστολή των πολιτικών που αποσκοπούν στη διευθέτηση και συμφιλίωση με τη Ρωσία. Επομένως εδώ έχουμε μία πολύ επικίνδυνη κατάσταση από κάθε άποψη.

Αν νικήσει το βαθύ κράτος θα είναι ένα κακό σημάδι για την εκλογική και προεδρική πολιτική, αν κερδίσει ο Τραμπ θα έχουμε μια πολύ αντιδραστική κυβέρνηση που θα επιτεθεί σε ό,τι απομένει από το κράτος πρόνοιας. Πρόκειται για μία δραματική κατάσταση και η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών ψηφοφόρων αντιτίθεται και στις δύο πλευρές και στέκεται ως θεατής.

Τα ΜΜΕ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, συντάσσονται με το βαθύ κράτος και ο Τραμπ έχει την υποστήριξη μόνο ενός μικρού κομματιού τους. Καθημερινά δημοσιεύονται σκάνδαλα στα οποία εμπλέκεται ο Τραμπ, σκάνδαλα πολιτικά, κοινωνικά ή και σεξουαλικά. Πρόκειται για μια συζήτηση πολύ χαμηλού επιπέδου η οποία δεν αγγίζει κανένα από τα ζωτικά ζητήματα για τα οποία ανησυχεί ο κόσμος.

Η ανάδειξη του Ιράν σε βασικό αντίπαλο των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή ολοκληρώνεται με την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ σε πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ. Είναι αποφασισμένος ο Τραμπ να ανάψει μια νέα ανεξέλεγκτη φωτιά;

Πιστεύω ότι έχουμε μια πλήρη υποταγή του Τραμπ στον σύζυγο της κόρης του, ο οποίος είναι φανατικός Σιωνιστής. Πρόκειται για ένα πολύ ισχυρό πρόσωπο στην κυβέρνηση, διατεθειμένο να πάρει οποιαδήποτε μέτρα του εισηγηθεί ο Νετανιάχου. Νομίζω ότι ο Τραμπ δεν γνωρίζει, ή δεν θέλει να δει, τις τεράστιες συνέπειες της αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Είναι εντελώς μη ρεαλιστής, οι πολιτικές του για το Ιράν επίσης επηρεάζονται από το Ισραήλ, και δεν έχει καμία υποστήριξη από τις ασιατικές δυνάμεις, τη Ρωσία, την Κίνα και την Ευρώπη ακόμη και η εταιρεία Μπόινγκ η οποία υπέγραψε συμφωνία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η πολιτική Τραμπ έναντι του Ιράν είναι ουσιαστικά πολιτική της κυβέρνησης Νετανιάχου.

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ εκφράζει περισσότερο την ισραηλινή πολιτική και υποδηλώνει την τεράστια επιρροή που έχουν οι Ισραηλινοί στην πολιτική των ΗΠΑ, βασιζόμενοι όχι μόνο σε έναν φιλοσιωνιστικό κύκλο στην κυβέρνηση, αλλά και στην επιρροή τους στο Κογκρέσο και στους ισχυρούς της Ουάσινγκτον.

Αυτή η τύφλωση του Τραμπ είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει έκρηξη στη Μέση Ανατολή και έχουν ήδη αρχίσει μεγάλες διαδηλώσεις όχι μόνο στην Παλαιστίνη αλλά και στις γύρω χώρες. Ο Τραμπ διαμορφώνει τις θέσεις του, χωρίς να καταλαβαίνει τη δυναμικής της διαδικασίας. Πιστεύει ότι απλώς με την εξαγγελία πολιτικών θα κερδίσει αυτόματα τον σεβασμό και την υποστήριξη της εξουσίας του, αλλά η ισχύς του δεν είναι πλέον ακλόνητη και συντριπτική όσο σε μια προηγούμενη φάση. Η προσπάθειά του να επιβάλει πολιτική, κατέληξε σε καταστροφή με την Κίνα, οδήγησε σε ήττες στη Συρία, σε έκρηξη στη Μέση Ανατολή και σε αποξένωση από ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Είναι φανερό πως οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδο νέων πολέμων που θα αποδυναμώσουν τις ΗΠΑ.

Το μόνο πρόβλημα του Τραμπ είναι ότι δεν έχει καμία ικανότητα στο να δημιουργεί συμμαχίες. Έφερε κοντά το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, αλλά με την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ αποξενώθηκε ακόμη και από τους Σαουδάραβες που ήταν οι πιο αντιδραστικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ. Με την κίνησή του αυτή αποξενώθηκε από το Ιράκ και ενίσχυσε το Ιράν και τις αντιστασιακές δυνάμεις στη Συρία. Τελικά ο Τραμπ, έγινε σύμμαχος των αντι-Τραμπικών δυνάμεων, μέσω της υπεράσπισης και της υποταγής του στο Ισραήλ.

Η περικύκλωση της Ρωσίας συνεχίζεται, μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια στην Κορέα, κλιμάκωση της αντιπαράθεσης στη Μ. Ανατολή. Μπορούν οι ΗΠΑ να υποστηρίξουν τόσα μέτωπα υψηλής έντασης και πιθανών πολεμικών συγκρούσεων;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την κατεύθυνση αυτοπαγίδευσης στην οποία κινείται ο Τραπ. Έχουμε το παράδειγμα του Ομπάμα που ξεκίνησε επτά πολέμους και είχε επτά ήττες. Στο Ιράκ επηρέασε τους Ιρακινούς να υιοθετήσουν μία στενότερη σχέση με το Ιράν. Στη Συρία ενίσχυσε τη Ρωσία και τον Άσαντ. Στη Λιβύη οδήγησε στην καταστροφή της προοδευτικής κυβέρνησης του Καντάφι και έδωσε δύναμη σε φυλετικές και τρομοκρατικές οργανώσεις. Η πίεση στη Β. Κορέα, εξώθησε τους Βορειοκορεάτες να κλιμακώσουν με επιτυχία τα πυρηνικά τους σχέδια. Η πολιτική της στρατιωτικοποίησης είχε αρνητικό αντίκτυπο στην πολιτική των ΗΠΑ και δείχνει ότι η χώρα δεν είναι σε θέση να διεξάγει πολλούς πολέμους ταυτόχρονα.

Όπως προανέφερα, η προσπάθεια αυτή έχει ξεπεράσει τις ΗΠΑ, υπονομεύει την ικανότητά συμμαχιών τους και έχει οδηγήσει σε μια αυξανόμενη απομόνωση και ενίσχυση της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα από την Ευρώπη. Οι Κινέζοι προχωρούν με τα «προγράμματα του μεταξιού» και αναπτύσσουν σχέσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ οι ΗΠΑ απομονώνονται. Κατάφεραν μόνο να σφυρηλατήσουν συμμαχίες με ένα πολύ απομονωμένο Ισραήλ και μια πολύ απομονωμένη Σαουδική Αραβία, ενώ δεν έχει οικοδομηθεί καμία τρομερή σύμπλευση στο εσωτερικό της χώρας.

Δεν είναι βιώσιμο για τις ΗΠΑ να επέμβουν ξανά στο Αφγανιστάν αυξάνοντας τους στρατιώτες, επειδή τα αμερικανικά στρατεύματα μπορούν να λειτουργήσουν μόνο σε λίγες πόλεις, με λίγα φρουραρχεία και έχουν χάσει τον έλεγχο του 80% της χώρας. Έτσι, ακόμα και στο Αφγανιστάν, ακόμα και στην Υεμένη, οι ΗΠΑ έχουν μια πολύ στενή βάση υποστήριξης που δεν αρκεί για να εδραιώσουν την εξουσία τους.

Τέλος, υπάρχει ένα πολύ επικίνδυνο και σημαντικό ζήτημα. Καθώς ο Τραμπ χάνει την εξουσία και η αυτοκρατορία αρχίζει να νοιώθει ανίκανη να επιλύσει τα προβλήματα μέσω απειλών, η κατάσταση μπορεί να οδηγηθεί σε μία ακραία αντίδραση, συμπεριλαμβανομένης και μιας πυρηνικής αντιπαράθεσης, ενός πυρηνικού πολέμου με τη Βόρεια Κορέα. Έτσι οι ήττες και η υποχώρηση μπορεί να οδηγήσουν σε εξτρεμισμό.

Πηγή: e-dromos.gr



Νίκος Ταυρής: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η εκκλησία του Κανένα

Γελωτοποιός


Κάποιος είχε πει ότι το καλύτερο μέρος ενός ταξιδιού είναι όταν χάνεσαι. Δεν ξέρω ποιος ήταν, ίσως να χάθηκε κι αυτός, και να ‘μεινε η ρήση του ορφανή κι αδέσποτη.

Την υιοθέτησα και την αναπαράγω, χωρίς να της δώσω το επίθετο μου. Δεν είναι δική μου, όπως δεν είναι δικά μας τα παιδιά μας.

Όλες οι αφηγήσεις, οι μύθοι, οι ρήσεις και οι λέξεις ανήκουν σ’ όλους, παιδιά όλων και γονείς αυτών που θ’ ακολουθήσουν.

Γιατί κάθε ιστορία, κάθε λέξη, είναι κομμάτι του μεγάλου κώδικα, του μεγάλου γρίφου, που ένας άνθρωπος μόνος δεν μπορεί να τον καταλάβει, να τον λύσει.

Ίσως να μπορεί η ανθρωπότητα στο σύνολο της, αν κάποτε υπάρξει κάτι τέτοιο. Ίσως να μπορεί κι ο θεός, αν υπάρχει κι αν θέλει.

~~

Καθώς ρωτούσα και μάθαινα για τον Αλέξη τον Πεντακόσια, άκουσα να γίνεται λόγος για την εκκλησία του Κανένα. Την πρώτη και τη δεύτερη δεν έδωσα σημασία. Την τρίτη ρώτησα κι έμαθα.

Eίχα μεγάλη περιέργεια να δω αν είχε μείνει κάτι απ’ αυτόν τον θρύλο. Έτσι ξεκίνησα να οδηγώ προς τις πηγές του ποταμού Νέδα, έναν απ’ τους λίγους με θηλυκό όνομα.

Στον δρόμο μιλούσα μόνος κι έλεγα Νέδα, νάδα, τίποτα. Οι πηγές της βρίσκονται στο όρος Λύκαιο, το πιο ιερό μέρος των Πελασγών. Εκεί γεννήθηκε ο Δίας, κι η Νέδα τον θήλασε. Και σ’ αυτό το βουνό χτίστηκε η Λυκόσουρα, «η πρώτη πόλη που είδε ο ήλιος, παλαιότερη όλων των πόλεων σε γη και σε νησιά», έτσι όπως έγραψε ο Παυσανίας.

Λύκαιο, όχι απ’ τον λύκο, αλλά απ’ την πελασγική λέξη λυκ που σήμαινε φως.

Ανέβαινα, λοιπόν, σε μέρη ιερά, για να βρω την εκκλησία του Κανένα. Κι ήταν άνοιξη, Μάης μήνας, με τόσο φως.

~~

Η αρχική εκκλησία, εκείνη της Ανάληψης του Κυρίου Ιησού Χριστού, είχε χτιστεί πάνω στα ερείπια ενός παλιότερου ναού του Διός. Και τριγύρω ήταν το φερώνυμο χωριό, η Ανάληψη.

Με την άλωση της Τριπολιτσάς, και την τριήμερη σφαγή Τούρκων και Εβραίων απ’ τον στρατό του Κολοκοτρώνη, μια ομάδα ιππικού, υπό τον Κιαμήλ-μπέη, κατάφερε να ξεφύγει και ξεκίνησε την κάθοδο προς το Ιόνιο.

Όποιον χριστιανό έβρισκαν στο δρόμο τους τον έσφαζαν κι όποιο χωριό περνούσαν το ισοπέδωναν.

Όταν έμαθαν στην Ανάληψη ότι το ιππικό του Κιαμήλ πλησίαζε δεν είχαν χρόνο να φύγουν. Ούτε μπορούσαν ν’ αντισταθούν, αφού οι περισσότεροι μάχιμοι άντρες ήταν στην πολιορκία της Τριπολιτσάς.

Γέροι, γυναίκες και παιδιά αναζήτησαν την προστασία του θεού, το μόνο που μπορούσαν να κάνουν. Προσεύχονταν, υμνούσαν τη δύναμη του και τον παρακαλούσαν να τους σώσει. Οι Τούρκοι τους έσφαξαν όλους μέσα στην εκκλησία της Αναλήψεως.

Άφησαν ζωντανό μόνο τον παπά του χωριού, να θρηνεί πάνω στα πτώματα της γυναίκας του και των πέντε παιδιών του. Και δεν το έκαναν από ευσπλαχνία.

Σαν κουράστηκε να κλαίει, ο παπάς έσκισε τα ματωμένα ράσα του βλαστημώντας τα θεία. Μα δεν του έφτασε αυτό. Για να εκδικηθεί τον θεό που τους εγκατάλειψε ξεκίνησε να καταστρέφει κάθε εικόνα, κάθε ξυλόγλυπτο και κάθε τοιχογραφία. Έπειτα στοίβαξε στο κέντρο του ναού όλα τα έπιπλα και τα στασίδια και τα ύφασματα και τα κεριά κι ό,τι μπορούσε να καεί, κι άναψε μια πυρά.

Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ. Κάποιοι λένε ότι βγήκε στα βουνά και τον έφαγαν οι λύκοι. Άλλοι ότι έγινε κλέφτης κι εκείνος, απ’ τους πιο αιμοδιψείς της επανάστασης. Κι άλλοι ότι μόνο αυτοκτόνησε. Ότι κρεμάστηκε μέσα στον άδειο ναό όταν έσβησε η φωτιά.

Η εκκλησία απέμεινε άδεια και λεηλατημένη, όπως και το χωριό που την κύκλωνε.

Οι περιηγητές, οι ντόπιοι κι οι οδοιπόροι την ήξεραν την εκκλησία, την κενή εκκλησία, και την αποκαλούσαν εκκλησία του Κανένα – ή του Τίποτα κάποιες φορές. Τίποτα, nada, Νέδα.

Κανείς άγιος, κανείς θεός, κανείς δαίμονας δεν λατρευόταν εκεί μέσα. Ήταν το σύμβολο της έλλειψης του θεού για όλους, της έλλειψης κάθε νοήματος και κάθε ελπίδας. Και σαν ναρκοπέδιο κανείς άνθρωπος δεν τολμούσε να την πατήσει.

~~

Εκατό χρόνια απέμεινε κενή, χωρίς θεό, χωρίς πιστούς. Μέχρι που μπήκε μέσα ένα δωδεκάχρονο βοσκόπουλο.

Εκείνο, σαν τον αρχέγονο Πάνα, έπαιζε τη φλογέρα του και βοσκούσε τις γίδες στη ρεματιά. Κάποια το ‘σκασε κι ακολουθώντας ‘την ο Ληνός μπήκε στην έρημη εκκλησία. Δεν φοβήθηκε. Μόνο λυπήθηκε για την κενότητα.

Κι όπως περπατούσε στο κενό του ‘ρθε φώτιση: Θα ξανάχτιζε την εκκλησία απ’ την αρχή, μόνος του. Κι αυτό δεν ήταν κάτι εύκολο για ένα ορφανό και φτωχό παιδί.

Πρώτα έβαλε τις γίδες του να φάνε όλα τα χόρτα που ‘χαν πνίξει τον ναό. Μετά σκούπισε κι άδειασε ό,τι χώμα και στάχτη υπήρχε, μαζί με κόκαλα και δόντια απανθρακωμένα. Τότε ξεκίνησαν τα πιο δύσκολα. Έπρεπε να βρει κονίαμα για να χτίσει τα γκρεμισμένα και ασβέστη για ν’ ασπρίσει τα μαυρισμένα.

Παράτησε το κοπάδι και τον κύρη του. Γυρνούσε στα χωριά και ζητιάνευε ασβέστη, υλικά. Τρία χρόνια του πήρε να το τελειώσει κι αυτό. Κι ύστερα είχε μια καθαρή και άσπρη, αλλά κενή εκκλησία.

Κοίταξε γύρω του και χάρηκε, όμως κατάλαβε ότι έπρεπε να ζωγραφίσει αγίους και θαύματα, για να την κάνει πραγματική εκκλησία. Κι ήταν κάτι που έπρεπε να κάνει μόνος, αφού κανείς αγιογράφος δεν δούλευε χωρίς πληρωμή.

Ζητιάνεψε πάλι χρώματα κι έμαθε να φτιάχνει κάποια απ’ τα υλικά της φύσης. Αλλά πώς να ζωγραφίσει, που δεν ήξερε; Ξεκίνησε όπως μπορούσε. Χωρίς να έχει καμία γνώση των χρωμάτων και της προοπτικής. Τριάντα χρόνια του πήρε αυτό, να ζωγραφίσει όλη την εκκλησία. Γιατί καθώς μεγάλωνε και μάθαινε έβλεπε τις παλιότερες ζωγραφιές πολύ παιδικές. Τις έσβηνε και τις ξανάφτιαχνε. Ήταν δεκαπέντε όταν άρχισε κι ολοκλήρωσε τον τρούλο στα σαράντα πέντε.

~~

Αφού τέλειωσε με τους τοίχους πήρε να μαζεύει έπιπλα. Γυρνούσε όλα τα παρακείμενα χωριά με το γαϊδούρι, παρακαλούσε τις νοικοκυρές κι έπαιρνε μια διαλυμένη καρέκλα, ένα άχρηστο σαμάρι, ένα βαρέλι, ένα τραπέζι με τρία πόδια για να το κάνει Άγια Τράπεζα.

Οι χωρικοί γελούσαν και τον έλεγαν τρελό μεταξύ τους, αλλά όλοι του έδιναν κι έκαναν τον σταυρό τους σαν έφευγε.

Οκτώ χρόνια μάζευε έπιπλα. Και σαν τέλειωσε του ΄χε μείνει μόνο το εξωτερικό βάψιμο. Αλλά αυτό ήταν πιο δύσκολο απ’ το μέσα, γιατί έπρεπε να χρησιμοποιήσει τσιμεντοχρώματα που θ’ άντεχαν στις βροχές.

Άλλα εννιά χρόνια ζητιάνευε για περισσεύματα από μπογιές. Έβρισκε ένα λίτρο κόκκινο και μισό μπλε. Τα έπαιρνε κι έβαφε την εκκλησία του κανένα απ’ έξω, όσο μπορούσε να βάψει με την μπογιά που είχε, σε τετράγωνα. Έτσι έγινε όλη η εκκλησία σαν πάπλωμα από διαφορετικά υφάσματα, όλα τα χρώματα και κάθε απόχρωση.

Αλλά εδέησε μια μέρα να βάλει την τελευταία πινελιά, έναν ξύλινο σταυρό πάνω στον τρούλο.

~~

Πενήντα χρόνια του πήρε να τελειώσει. Ήταν δώδεκα χρονών παλικάρι, ίδιο με τον τραγοπόδαρο Πάνα, όταν ξεκίνησε. Και τέλειωσε το 1970, πάνω από εξήντα στα χρόνια, και στην όψη να μοιάζει ογδοντάρης, με άσπρα μαλλιά και μούσια σαν προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης.

Κόντευε η μέρα της Ανάληψης, στης 25 του Μάη, και βγήκε σ’ όλα τα χωριά για να καλέσει τους χριστιανούς στην εκκλησία που ‘χε αναστήσει. Ζήτησε κι απ’ τον ιερέα του πιο κοντινού χωριού να λειτουργήσει.

Κόσμος πολύς μαζεύτηκε απ’ το προηγούμενο βράδυ έξω απ’ την παρδαλή εκκλησία κι ενώ σχολίαζαν και θαύμαζαν περίμεναν να ‘ρθει κι ο παπάς να τους κοινωνήσει.

Εκείνος φάνηκε το πουρνό με τ’ αυτοκίνητο του. Δεν είπε τίποτα για το πάτσγουορκ, την κουρελού των χρωμάτων, συγκρατήθηκε, ελπίζοντας να δει κάτι πιο κόσμιο μέσα.

Όταν μπήκε αφηνίασε. Οι αγιογραφίες του φάνηκαν σαν ανόσιες καρικατούρες, τα έπιπλα συμφυρμός, τα ιερά σκεύη ξύλινα και πήλινα χωρίς χρυσό ή ασήμι, η Αγία Τράπεζα τρίποδη κι ετοιμόρροπη. Τίποτα δεν ήταν όπως θα έπρεπε να είναι. Και μια κατσίκα μασουλούσε στον άμβωνα.

«Αυτή δεν είναι εκκλησία του θεού», είπε στον γέρο που κάποτε ήταν παιδί.

«Είναι η εκκλησία του δικού μας θεού», απάντησε ο Ληνός. «Αυτή την καρέκλα μου την έδωσε η κυρα-Ειρήνη απ’ τον Άι-Γιώργη. Αυτό το καντήλι ο κουρέας απ’ τη Θάλαττα. Αυτό το κέντημα η Μάρω από»

«Δεν είναι του θεού πράματα αυτά», είπε ο παπάς.

«Όχι. Των ανθρώπων είναι.»

Ο παπάς σήκωσε τα ράσα του για να φύγει. Ο Ληνός του φώναξε: «Αυτό δεν είναι ο θεός; Όσα οι άνθρωποι δίνουν. Αυτό δεν είναι;»

«Τι ξέρεις εσύ για τον θεό;» ούρλιαξε ο παπάς. «Πώς τολμάς; Πώς τολμάς να μιλάς εξ ονόματος του;»

«Εγώ είμαι ο θεός», του είπε ο γέρος. «Κι εσύ, κι αυτοί κι όλοι όσοι δεν ξέρουμε. Όλοι μας είμαστε ο θεός.»

Ο παπάς γούρλωσε τα μάτια απ’ τη βλαστήμια, έτριξε τα δόντια και βγήκε έξω τρέχοντας. Μίλησε στο πλήθος που τον περίμενε να λειτουργήσει και να τους κοινωνήσει, και τους είπε:

«Αυτό είναι εξάμβλωμα του Σατανά. Όποιος μπει μέσα θα ‘ναι αιώνια αφορισμένος.»

Έπειτα μπήκε στο αυτοκίνητο κι έφυγε.

~~

Ο κόσμος έμεινε για λίγο να μουρμουράει. Μετά ένας ένας ξεκίνησαν να κάνουν τον σταυρό τους και να ετοιμάζονται για να γυρίσουν στα χωριά τους.

Τότε ήταν που βγήκε αθόρυβα στα σκαλιά της εκκλησίας ο Ληνός και τους μίλησε και τους είπε:

«Με τη βοήθεια του θεού και τη δική σας έχω ένα ψωμί, μια ρέγγα κι ένα φλασκί με μπρούσκο. Κοπιάστε αν θέλετε να το μοιραστούμε. Κι ας πιούμε μια γουλιά, κι ας φάμε ένα ψίχουλο.»

Ο κόσμος μπήκε. Κι έφτασε για όλους το φαγί και το πιοτί. Γιατί είχαν έρθει από μακριά, όλοι κάτι κουβαλούσαν μαζί τους, κι όλοι το μοιράστηκαν με τους άλλους.

Κι όταν έφαγαν και ήπιαν, τότε χόρτασαν σώμα κι είπαν στον γέρο ν’ ανέβει στον άμβωνα να πει δυο λόγια, να χορτάσουν και ψυχή.

Εκείνος δεν ήθελε, αλλά τον ικέτεψαν και τον χειροκρότησαν. Τελικά αποφάσισε να μιλήσει, αλλά χωρίς ν’ ανέβει πιο ψηλά. Στάθηκε δίπλα τους, γιατί ήταν ένας από ‘κείνους.

Και τους είπε: «Τι θέτε να σας πω εγώ; Να σας πω για τον θεό; Τίποτα δεν ξέρω. Να σας πω για την αγάπη, για τη ζωή, για τα παιδιά; Δεν πρόκαμα να τα μάθω. Παιδί πρωτομπήκα εδώ, έκανα ό,τι μπορούσα να κάνω, και τώρα δε με βαστούν τα πόδια μου πια. Τι να σας πω;»

Τότε κοίταξε ψηλά, σαν να ‘χε ακούσει φωνή να του μιλά από ‘κει. Κι έπειτα είπε:

«Ο θεός είμαστε εμείς. Εμείς κι ο διάολος. Όταν δίνουμε γινόμαστε θεοί. Όταν παίρνουμε γινόμαστε διαβόλοι. Όταν γεννάμε, όταν αγαπάμε, όταν φτιάχνουμε, όταν φιλάμε, θεοί γενόμαστε.»

Έτσι είπε κι έτσι συνέχισε:

«Αυτή δεν είναι η εκκλησία του κανένα, όπως μάθαμε να τη λέμε. Αυτή είναι η εκκλησία του καθένα.»

Όλοι συγκινήθηκαν, κάποιοι έκλαψαν. Έκλεισαν τα μάτια και προσευχήθηκαν, πιο δυνατά από ποτέ, πιο αληθινά από κάθε άλλη φορά.

Έτσι άρχισε, έτσι και τέλειωσε η πρώτη και τελευταία λειτουργία της εκκλησίας του Καθένα. Σιγά σιγά όλοι πήραν τα πόδια τους να επιστρέψουν στις ζωές τους. Κι έμεινε ο γέρος μόνος με την κατσίκα και τον θεό.

~~

Λίγους μήνες μετά έφτασαν οι μπουλντόζες.

Ο παπάς της ενορίας ενημέρωσε τη μητρόπολη για το κακό σπυρί της αίρεσης και της βλαστήμιας που φύτρωσε στη μασχάλη του ποιμνίου. Η μητρόπολη ειδοποίησε την αρχιεπισκοπή κι η αρχιεπισκοπή τη χούντα. Η χούντα έστειλε εντολή αυθωρεί και παραχρήμα να δράσει η νομαρχία κι ο νομάρχης τηλεφώνησε στον δήμαρχο. Ο δήμαρχος έκανε συμφωνία με τον εργολάβο να μοιραστούν το ποσό της υπερτιμολόγησης κι ο εργολάβος έστειλε το συνεργείο στη Νέδα.

Η εκκλησία του Κανένα, που στεκόταν αμέτρητα χρόνια κι είχε αντέξει επαναστάσεις, πολέμους και πυρές, γκρεμίστηκε σε μια μέρα -κι ο εργολάβος έβαλε μπρος τρίτο όροφο στο σπίτι του.

Κανείς δεν ήξερε να μου πει με σιγουριά τι έγινε ο Ληνός. Κάποιοι λένε ότι θάφτηκε στα ερείπια της εκκλησίας, σαν τον Αλιέντε στο προεδρικό μέγαρο. Άλλοι ότι έγινε ερημίτης. Άλλοι ότι μόνο πέθανε. Όλοι πάντως συμφωνούν ότι δεν ξαναφάνηκε ανάμεσα στους ζωντανούς.

~~

Μου πήρε αρκετές ώρες να βρω το χωριό της Ανάληψης. Δεν υπήρχε άσφαλτος, μόνο κακοτράχηλοι χωματόδρομοι. Πήγα με τ’ αυτοκίνητο ως εκεί που μπορούσα να πάω και μετά περπάτησα.

Όταν ο ήλιος ήταν πάνω απ’ το κεφάλι μου το ανακάλυψα. Το χωριό έμοιαζε σαν τα ερείπια της πρώτης πόλης που είδε ο ήλιος, πιο αρχαία κι απ’ την ιστορία.

Ήταν σαν τις φωτογραφίες της Χιροσίμα, μετά τον βομβαρδισμό ή πιο πολύ σαν την περιοχή γύρω απ’ το Τσερνομπίλ, καθώς η βλάστηση είχε καλύψει τ’ ανθρώπινα ίχνη και δημιουργήματα.

Έψαξα για την εκκλησία του Κανένα μέχρι που κουράστηκα να ματαιοπονώ.

Στεκόμουν σ’ ένα πλάτωμα με δέντρα και αγριόχορτα και λουλούδια που έφταναν ως το γόνατο. Κανένα ίχνος από εκκλησία. Και γύρισα να φύγω. Τότε το είδα μπρος μου.

Ήταν ένα κομμάτι τοίχου που ‘χε μείνει όρθιο. Επάνω του μια ζωγραφιά που θα μπορούσε να την είχε κάνει ο Θεόφιλος. Λαϊκή ζωγραφική, ναΐφ. Ένας άντρας και μια γυναίκα κοιτούσαν ένα παιδί που μάθαινε να περπατάει. Γύρω απ’ τα κεφάλια όλων είχαν απομείνει κομμάτια απ’ το φωτοστέφανο. Ήταν ο Ιωσήφ και η Μαρία. Και το μικρό παιδί ήταν ο ίδιος ο Ιησούς. Όμως ο Ληνός τους είχε ζωγραφίσει σαν συγκαιρινούς του, σαν χωριάτες. Η Μαρία κι ο Ιωσήφ κουρασμένοι απ’ τα κτήματα, ντυμένοι με ρούχα που είχαν πλέξει μόνοι τους. Κι ο Ιησούς ξυπόλητος, ένα άπλυτο χωριατάκι με μπαλωμένα, που θύμιζε πιο πολύ τα Κολλητήρια του Καραγκιόζη στο σχέδιο. Στο πλάι ζωγραφισμένος, μ’ ένα μάτι.

Τότε μόνο κατάλαβα ότι στεκόμουν μέσα στην εκκλησία του Καθένα. Αυτή η μικρή τοιχογραφία ήταν το μόνο που είχε απομείνει.

Μέσα μου ανακατεύτηκαν δυο συναισθήματα, πίκρα και γλύκα, ξερατό και μέλι.

Για να μην ξεράσω, για να καταπιώ τη ματαιότητα, κοίταξα ψηλά. Ο ήλιος μ’ ανάγκασε να κλείσω τα μάτια. Κι ενώ ήμουν βέβαιος για την αδιαφορία του θεού -και τη βλακεία των ανθρώπων- κάτι με χτύπησε απευθείας στη μνήμη. Μια μυρωδιά.

Κίτρινο γιασεμί είχε φυτρώσει δίπλα στην τοιχογραφία της άγιας φτωχής οικογένειας. Ανατρίχιασα σύγκορμος κι ασυναίσθητα έκανα τον σταυρό μου.

Ίσως να ήμουν ο τελευταίος πιστός της εκκλησίας του Καθένα.

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το ΚΚ Ισραήλ στο πλευρό των Παλαιστινίων


Το ΚΚ Ισραήλ και το «Χαντάς» («Δημοκρατικό Μέτωπο για την Ειρήνη και την Ισότητα», συνασπισμός υπό το ΚΚ Ισραήλ) καταδικάζουν έντονα και κατηγορηματικά την ανακοίνωση του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την Ιερουσαλήμ, «μια δήλωση που αρνείται εντελώς τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού».

«Η δήλωση του Τράμπ είναι το αποτέλεσμα της ανίερης τριμερούς συμμαχίας μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ, της ισραηλινής κυβέρνησης και των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων και των κλιμακούμενων συνωμοσιών τους ενάντια στα δίκαια δικαιώματα του αραβικού παλαιστινιακού λαού – με κυριότερο το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση σε ένα ανεξάρτητο κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ», τονίζουν οι Ισραηλινοί κομμουνιστές.

«Η δήλωση του Τραμπ αποδεικνύει μόνο όσα έχουμε πάντα πει: Οι ΗΠΑ είναι μέρος του προβλήματος και όχι η λύση στη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Προκειμένου να βελτιωθεί αυτή η άσχημη κατάσταση, η πόρτα πρέπει τώρα να ανοίξει ορθάνοικτα ώστε η διεθνής κοινότητα να διαδραματίσει ένα βασικό ρόλο με την προώθηση μιας πολιτικής διαδικασίας βασισμένης στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που υιοθέτησαν οι περισσότερες χώρες και η συντριπτική πλειοψηφία των λαών», προστίθεται. Τονίζεται ανάμεσα σε άλλα ότι η ανακοίνωση
των ΗΠΑ «στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα απολύτως πρακτικό σκοπό εκτός από την απόκρυψη των εσωτερικών και εξωτερικών κρίσεων του ιμπεριαλισμού, του σιωνισμού και των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων και της αποτυχίας των σχεδίων τους για την περιοχή». Υποδεικνύεται δε ότι υπηρετεί τον Μπ. Νετανιάχου στον αποπροσανατολισμό της ισραηλινής κοινής γνώμης από τις συνεχιζόμενες έρευνες για υποθέσεις διαφθοράς εναντίον του ακροδεξιού πρωθυπουργού.

«Η λαϊκιστική συναίνεση με την οποία οι λεγόμενες ”αντιπολιτευτικές” δυνάμεις στο Ισραήλ αντέδρασαν στην κοινή περιπέτεια του Τραμπ και του Νετανιάχου αντικατοπτρίζει στην πραγματικότητα την πολιτική χρεοκοπία της σιωνιστικής αντιπολίτευσης και την ανικανότητά της να προσφέρει μια πραγματικά εναλλακτική λύση στην κατοχή και στον εποικισμό και
καταδεικνύει την απόλυτη απόρριψή τους για μια δίκαιη ειρήνη», τονίζεται.

«Τώρα είναι η ώρα να υψωθεί η φωνή διαμαρτυρίας σε ολόκληρο τον κόσμο, κατά αυτών των πολιτικών και των ηγεσιών τους, συμπεριλαμβανομένης της φωνής των πραγματικά φιλειρηνικών δυνάμεων μέσα στο Ισραήλ. Το ΚΚΙ και το ”Χαντάς” καλούν όλες τις αντικατοχικές δυνάμεις, τους Άραβες και τους Εβραίους να συνεργαστούν για να προωθήσουν τη μόνη λύση που μπορεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματα και το αίμα των δύο λαών: Ο τερματισμός της κατοχής και η ίδρυση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους βασισμένου στα σύνορα της 4ης Ιούνη 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, δίπλα στο Ισραήλ, με πρωτεύουσα τη Δυτική Ιερουσαλήμ», καταλήγει η ανακοίνωση.



Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Γερμανός και ο Αφρικανός Γιατρός: δύο κινηματογραφικές ιστορίες για την ιατρική


Πάνος Χριστοδούλου*
Ποιο είναι το πρώτο σημαντικό πράγμα που οφείλει να κάνει ένας γιατρός;
Να ρωτά
Το δεύτερο;
Να ρωτά
Το τρίτο;
Να ρωτά
Και τι να ρωτά;
Να ρωτά για τις κοινωνικές συνθήκες.
Μπερτολτ Μπρεχτ, ο κύκλος με την κιμωλία 
Ο Γερμανός γιατρός (The German Doctor) αφηγείται την ιστορία ενός από τους σημαντικότερους ερευνητές του 20ου αιώνα, του Josef Mengele. Η ιστορία ξεκινά λίγα χρόνια μετά την πτώση του τρίτου Ράιχ, στην Αργεντινή. Εστιάζει σε έναν σοβαρό μεσήλικα γιατρό ο οποίος κουράρει μια γυναίκα και τα δίδυμα παιδιά της. Ο γιατρός ακολουθεί το στερεότυπο του επαγγέλματός του: είναι σοβαρός, μετρημένος, με το σακάκι του, τα γυαλιά του, την γραβάτα του. Και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα δίδυμα της οικογένειας. Ακολουθεί διαφορετικές μεθόδους θεραπείας στα δυο παιδιά, ακολουθώντας στο ένα “πρωτοποριακές” μεθόδους.
Κρατά σημειώσεις και μελετά στο μικροσκόπιο πλακάκια με το αίμα τους μαζί με μια μεγάλη συλλογή από αντίστοιχο υλικό. Ο σοβαρός αυτός κύριος δεν είναι άλλος από τον λοχαγό των SS στο Άουσβιτς και γενετιστή Josef Mengele, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως Άγγελος του θανάτου. Ο Mengele χρησιμοποιούσε Εβραίους, ομοφυλόφιλους και τσιγγάνους ως πειραματόζωα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, με ιδιαίτερη έμφαση στα δίδυμα. Στην Αργεντινή συνεχίζει πλέον τα πειράματά του με έμφαση στα ξανθά δίδυμα, ώστε να ανακαλύψει τους παράγοντες που οδηγούν στην τέλεια Άρια Φυλή. Θεωρεί πως το κλειδί όλων βρίσκεται στο αίμα.
Η αρχική του θεωρία είναι σωστή, καθώς ύστερες έρευνες όντως βασίζονται σε ομοζυγωτικά δίδυμα, τα οποία έχουν το ίδιο γενετικό υλικό, ώστε να μελετηθεί με ακρίβεια η επιρροή των περιβαλλοντικών παραγόντων. Το πως βρέθηκε στην Αργεντινή ή το πως διέφυγε στη Βραζιλία όπου πέθανε δεν έχει διευκρινιστεί, αλλά η ταινία υπονοεί πως βοήθησαν διασυνδέσεις του με Αμερικανούς παράγοντες. Εξάλλου ήταν σύνηθες στον μεταπολεμικό Ψυχρό πόλεμο να δίνεται “άσυλο” σε Γερμανούς επιστήμονες ώστε να χρησιμοποιηθούν οι ανακαλύψεις τους στην κούρσα με τη Σοβιετική Ένωση. Επίσης σίγουρα ο γιατρός αυτής της ιστορίας έβλεπε μπροστά, πατώντας βέβαια πάνω στα πτώματα των θυμάτων του. Ο ίδιος φέρεται να σχολιάζει κυνικά στην ταινία πως αν πειραματιζόταν σε ζώα θα χρειαζόταν δεκάδες χρόνια για τις ανακαλύψεις του, χρονικό διάστημα που δεν ήθελε να διαθέσει. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Lucia Puenzo το 2013.
Ο Αφρικανός γιατρός (The African Doctor) αφηγείται μια αντιδιαμετρικά αντίθετη από την  προηγούμενη ιστορία. Αυτή του Seyolo Zantoco, ενός γιατρού από το Ζαΐρ που σπούδασε στη Γαλλία. Αρνείται μια πολύ δελεαστική πρόταση να γίνει προσωπικός γιατρός του προέδρου του Ζαΐρ, θέση που θα του εξασφάλιζε μια πολύ άνετη ζωή. Όπως ο ίδιος εξηγεί στη συνέχεια σε μια διαμάχη με έναν κυβερνητικό (και αντίστοιχα λόγω αυτού υπερβολικά πλούσιου) φίλο του, ότι δεν ήθελε να ζει πολυτελώς με λεφτά που προέρχονται από το αίμα του λαού του
. Η επιλογή του αυτή τον οδηγεί σε ένα μικρό επαρχιακό γαλλικό χωριό. Στο οποίο όμως οι κάτοικοι δεν μπορούν να αποδεχτούν μια οικογένεια μαύρων. Τα παιδιά δέχονται bullying στο σχολείο, η γυναίκα του δε μπορεί να έρθει σε επαφή με κανέναν μια το ιατρείο του είναι μονίμως άδειο. Μετά τη γνωριμία του με έναν πιο ανοιχτό αγρότη, καταφέρνει μετά από πολύ κόπο να προσαρμοστεί στο καφενείο του χωριού. Η προσπάθειά του  καταφέρνει να του εξασφαλίσει τους δύο πρώτους ασθενής του. Οι οποίοι όμως στο τέλος αρνούνται να τον πληρώσουν καθώς όπως χαρακτηριστικά λένε, αν ήταν να πληρώσουν θα πήγαιναν σε κανονικό γιατρό. Προφανώς ως κανονικό γιατρό θα θεωρούσαν κάποιον σαν τον γιατρό της προηγούμενης ιστορίας: λευκό, σοβαρό, μετρημένο. Άσχετα αν κατά (όχι και πολύ σε αυτή την περίπτωση) βάθος δεν ενδιαφερόταν ποτέ για τον ασθενή του.
Ακολούθως οδηγείται στο να δουλεύει ως αγρότης για να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσει του. Σε αυτό το σημείο τα στερεότυπα του χωριού τον έχουν κερδίσει, καθώς έχει χάσει τελείως την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Το φιλικό του περιβάλλον και η γυναίκα του είναι μεσοαστικής προέλευσης και δε μπορούν να αντιληφθούν γιατί να ζει σε ένα μικρό χωριό, και όχι στις Βρυξέλλες ή κάποια άλλη μεγάλη πόλη. Δε μπορούν να αντιληφθούν ότι κάθε επιλογή, ακόμη και αν είναι ιδεολογικά και ηθικά ορθή, δεν έχει πάντα άμεσα θετικά αποτελέσματα, το να υποστηρίζεις τα πιστεύω και τις ιδέες σου δεν εξασφαλίζει και μια επιτυχημένη (για τα κυρίαρχα πρότυπα) ζωή. Σταδιακά και ο ίδιος πείθεται από το χωριό ότι δεν είναι κανονικός άνθρωπος. Χρειάζεται ένα τυχαίο γεγονός, μια γέννα για να αποκτήσει την αυτοπεποίθησή του και να συμπεριφέρεται όπως θεωρεί ο ίδιος φυσιολογικός. Οι συντηρητικοί κύκλοι του χωριού προσπαθούν να τον απομακρύνουν,όμως μετά και από τις επιτυχίες της κόρης του στο ποδόσφαιρο (το οποίο μερικοί κάτοικοι του χωριού εκτιμούν περισσότερο από την υγεία τους) το χωριό τον κρατάει με αποκορύφωμα ένα θεατρικό της ζωής του. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Julien Rimbaldi το 1996.
Οι δύο κινηματογραφικές ιστορίες πραγματεύονται δύο διαφορετικά είδη γιατρού. Το ένα του μεγάλου για τα κοινωνικά δεδομένα επιστήμονα, το οποίο δε συνεπάγεται και καλού γιατρού. Το άλλο ενός γιατρού που δεν εμφανίζεται σε πανεπιστήμια και συνέδρια, αλλά είναι καλός για την κοινότητά του. Και χωρίς η επιστήμη να προσανατολίζεται στην ίδια την κίνηση της κοινωνίας δε μπορεί πραγματικά να προκαλέσει τομές για το σύνολο του λαού σε μακροπρόθεσμο επίπεδο. Ακόμα και αν βραχυπρόθεσμα γνωρίζει ήττες, πισωγυρίσματα και υποχωρήσεις.
ΥΓ: Σε κινηματογραφικές ιστορίες για την ιατρική θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και η μεταφορά από κόμικ της μάρβελ Dr. Strange του 2016. Ένας νεαρός ιδεαλιστής φοιτητής, ο οποίος υπόσχεται πως θα ασχοληθεί με ανθρωπιστικές αποστολές στην Ασία, καταλήγει πλαστικός χειρουργός με μόνο κίνητρο να γίνει πλούσιος. Έως ότου ένα τροχαίο ατύχημα του αφήνει σημαντικό ποσοστό αναπηρίας στα χέρια. Τότε αντιλαμβάνεται την ματαιότητα της ικανότητάς του και οδηγείται στο να γίνει υπερήρωας προστάτης της γης. Επειδή δεν αφορά πραγματικό πρόσωπο παρατίθεται ως υστερόγραφο.
*Ειδικευόμενος Ιατρικής Βιοπαθολογίας



Διαβάστε Περισσότερα »

Πλειστηριασμοί: Η χώρα και πάλι σε λάθος δρόμο.Των Κώστα Λαπαβίτσα και Γιώργου Διαγουρτά


Βαθιά και δομική τραπεζική αδυναμία 

Η πίεση που δέχεται η κυβέρνηση από τους δανειστές και τις τράπεζες για να προχωρήσουν οι πλειστηριασμοί είναι τεράστια. Ο χώρος για ελιγμούς είναι ελάχιστος και η κυβέρνηση θα πιεί το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους. Δυστυχώς τα αποτελέσματα για την οικονομία και την κοινωνία θα είναι βαθιά αρνητικά. Η χώρα βαδίζει και πάλι σε λάθος δρόμο. 

Τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας δείχνουν ότι τον Ιούνιο του 2017 οι ελληνικές τράπεζες είχαν συνολικά 45% του ενεργητικού τους σε προβληματική κατάσταση. Είναι τα λεγόμενα Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα (ΜΕΑ) που είτε δεν εξυπηρετούνται καθόλου, είτε η εξυπηρέτησή τους είναι εξαιρετικά επισφαλής. Πρόκειται για εξωπραγματικό μέγεθος. Δεν υπάρχει τραπεζικό σύστημα παγκοσμίως το οποίο να μπορεί να λειτουργήσει κανονικά με μια τέτοια τρύπα στον ισολογισμό του. 

Η κεφαλαιακή επάρκεια των ελληνικών τραπεζών εμφανίζεται ισχυρή, αλλά τα φαινόμενα απατούν. Ο κίνδυνος εσπευσμένης ανακεφαλαιοποίησης λόγω των προβληματικών δανείων ελλοχεύει. Στα προβληματικά δάνεια πρέπει να προστεθεί και η μεγάλη έλλειψη ρευστότητας, δεδομένου ότι οι τράπεζες έχουν χάσει περίπου τις μισές τους καταθέσεις από την αρχή της κρίσης.

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι σήμερα η πιο απτή απόδειξη της αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών. Έχει πλέον υπερσυγκεντροποιηθεί, με τέσσερις τράπεζες να ελέγχουν περίπου 95% του συστήματος. Απορρόφησε πάνω από 40 δις ευρώ σε επανειλημμένες ανακεφαλαιοποιήσεις, που φορτώθηκε ο ελληνικός λαός. Μεγάλα κομμάτια του έχουν πουληθεί σε ξένους κερδοσκόπους με την εγκληματική ανακεφαλαιοποίηση του Νοεμβρίου 2015. Παραμένει απολύτως δυσλειτουργικό περιορίζοντας συνεχώς τον δανεισμό του προς την οικονομία συνολικά. Στο τέλος του 2016, για παράδειγμα, ο δανεισμός του ήταν 193,3 δις, ενώ τον Οκτώβριο του 2017 είχε μειωθεί στα 184,6 δις. 

Δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση να μπει η Ελλάδα σε πορεία ταχύρρυθμης ανάπτυξης με τέτοιο τραπεζικό σύστημα. Υπάρχουν φυσικά και πολλοί άλλοι παράγοντες που εμποδίζουν την ανάπτυξη, όπως το χρέος, τα καταστροφικά πλεονάσματα και η φορολογία, η έλλειψη βιομηχανικής πολιτικής. Αλλά η σκέψη και μόνο ότι αυτές οι τράπεζες θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν ένα κύμα επενδύσεων στη χώρα  είναι φαιδρή.  


Οι πλειστηριασμοί θα πλήξουν κυρίως τους μικρομεσαίους

Οι πλειστηριασμοί είναι μια μνημονιακή πολιτική που υποτίθεται ότι θα «εξυγιάνει» το τραπεζικό σύστημα δημιουργώντας προοπτικές ανάπτυξης. Στην πράξη θα έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει η διαχείριση προβληματικών δανείων, όπως η δημιουργία μιας «κακής» τράπεζας που θα τα απορροφήσει. Οι πλειστηριασμοί μέσα σε ασφυκτικά χρονικά πλαίσια είναι ίσως ο χειρότερος. Το αποτέλεσμα θα είναι η πώληση των δανείων σε τιμή εξαιρετικά χαμηλή, με ισχυρότατες επιπτώσεις για την οικονομία συνολικά. Επιπλέον, οι τράπεζες δεν πρόκειται να απαλλαγούν από επαρκές βάρος προβληματικών χρεών σε εύλογο διάστημα.

Στη βάση των στοιχείων της ΤτΕ για τον Ιούνιο του 2017, τα ΜΕΑ ήταν 26δις στεγαστικών, 13,2 δις καταναλωτικών και 47,8 δις επιχειρηματικών δανείων. Το κύριο πρόβλημα είναι λοιπόν τα επιχειρηματικά δάνεια, πράγμα αναμενόμενο για μια χώρα που το 2018 θα μπει στον δέκατο χρόνο ύφεσης και στασιμότητας. Από τα επιχειρηματικά ΜΕΑ τα 37,4 δις, δηλαδή το 78%, είναι για δάνεια προς μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ελεύθερους επαγγελματίες, και πολύ μικρές επιχειρήσεις. Αυτή είναι η πραγματικότητα και όχι οι επικοινωνιακές ιστορίες περί πλούσιων κακοπληρωτών που στρατηγικά επιλέγουν να μην πληρώνουν τα χρέη τους.

Το μνημονιακό πλαίσιο προβλέπει ότι οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να μειώσουν τα συνολικά ΜΕΑ κατά 31,5 δις μέσα στη διετία 2018-19. Οι μέθοδοι για το σκοπό αυτό θα είναι, κατά σειρά, οι διαγραφές, οι ρευστοποιήσεις και οι πωλήσεις. Οι πλειστηριασμοί θα είναι λοιπόν ένας βασικός μοχλός και σε συνδυασμό με τις πωλήσεις (που συχνά και πάλι θα οδηγούν σε πλειστηριασμούς) θα φτάσουν το ύψος των 18 δις. 

Αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι το μεγαλύτερο μέρος των πλειστηριασμών θα αφορά μικρομεσαίους, ατομικούς επιχειρηματίες και αγρότες. Τα ΜΕΑ των μεγάλων επιχειρήσεων, ναυτιλιακών και άλλων, είναι περίπου 10δις. Οι χιλιάδες ακινήτων που θα βγουν στο σφυρί την επόμενη διετία δεν θα είναι μόνο οι πολυτελείς κατοικίες των πλουσίων, αλλά αναγκαστικά και οι περιουσίες ενός μεγάλου στρώματος μικρομεσαίων.  

Το καυτό πολιτικό ερώτημα είναι τι θα συμβεί με την πρώτη κατοικία. Η απάντηση είναι απλή: Μετά την κατάργηση του Νόμου Κατσέλη το 2018 δεν θα υπάρχει καμία νομική πρόβλεψη για προστασία της πρώτης κατοικίας. Ο κίνδυνος για τις κατοικίες χιλιάδων μικρομεσαίων νοικοκυριών είναι σαφής. Η περίφημη «συμφωνία κυρίων» με τις τράπεζες να μη βγουν στο σφυρί κατοικίες κάτω των 300.000 ευρώ δεν έχει απολύτως καμία βαρύτητα. 


Η χώρα και πάλι σε λάθος δρόμο

Οι πλειστηριασμοί το 2018-19 θα αναδιαρθρώσουν την ελληνική οικονομία καταστρέφοντας τελειωτικά ένα μεγάλο μέρος του μικρομεσαίου ιστού της και προκαλώντας μεγάλη κοινωνική ζημία. Είναι αδιανόητο, μετά από οκτώ χρόνια μνημονίων, μια τέτοια βαθιά αναδιάρθρωση να αφήνεται στα χέρια των δανειστών και των τραπεζών. Θα δράσουν με βάση τα στενά τους συμφέροντα, η οικονομία θα έχει ακόμη πιο αδύναμο μικρομεσαίο τομέα και οι αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας θα χειροτερέψουν κι άλλο. Τέλος, ακόμη και αν οι τράπεζες πετύχουν όλους τους μνημονιακούς στόχους, στο τέλος του 2019 θα συνεχίσουν να κατέχουν 66,7δις ΜΕΑ, κατά την ΤτΕ. Το ποσό θα παραμείνει τεράστιο και θα απαιτηθούν και άλλα μέτρα. Δεν θα έχει λυθεί δηλαδή το πρόβλημα των τραπεζών. 

Να σημειωθεί ότι τα πράγματα μπορεί να γίνουν ακόμη χειρότερα αν τελικά ισχύσει η πρόσφατη Προσθετική Οδηγία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία επιτάσσει τα νέα ΜΕΑ των τραπεζών (δηλαδή αυτά που θα εμφανιστούν το 2018-19) να έχουν υψηλότερη κεφαλαιακή κάλυψη. Αν συμβεί αυτό, τότε τα 30,4δις νέων ΜΕΑ που οι ελληνικές τράπεζες αναμένουν μέχρι το 2019 θα χρειαστούν περισσότερα κεφάλαια. Αυτό σημαίνει ότι ίσως χρειαστεί και νέα ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών το 2018. Μέχρι τώρα η ελληνική κυβέρνηση, πάντα υποχείριο των δανειστών, δεν έχει αντιδράσει στην οδηγία της ΕΚΤ. Η σωτηρία ίσως έρθει από την έντονη ιταλική αντίδραση που έχει ήδη εκδηλωθεί. 

Η κυβέρνηση Τσίπρα θα ακολουθήσει πιστά τις επιταγές των δανειστών για να μη θέσει σε κίνδυνο τις εκταμιεύσεις των μνημονιακών ποσών. Φοβάται ότι οποιαδήποτε άλλη αντίδραση θα τινάξει στον αέρα την στρατηγική της να «βγει» στις αγορές το 2018 ώστε να έχει κάποια εκλογικά περιθώρια. Θα διαχειριστεί επικοινωνιακά το θέμα των πλειστηριασμών χρησιμοποιώντας κάθε μέσο και κάθε ψέμα. Για μια ακόμη φορά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι τραγικό για τη χώρα και την κοινωνία. Η μόνη προστασία απέναντι στον συνεχιζόμενο παραλογισμό είναι η μαζική αντίδραση με όλα τα μέσα.



Διαβάστε Περισσότερα »

Συνεχίζει να γίνεται της Κορέας…

Κόσμος


Προκλητικά στρατιωτικά γυμνάσια των ΗΠΑ και ανταλλαγές απειλών


Οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν αυτήν την εβδομάδα αυτό που Ρωσία και Κίνα τους ζητούσαν να αποφύγουν, ώστε να μην ρίξουν κι άλλο λάδι στη φωτιά: τεράστιας έκτασης στρατιωτικές και αεροναυτικές ασκήσεις στη Νότια Κορέα, με τη συμμετοχή χιλιάδων ανδρών, δεκάδων πολεμικών πλοίων (περιλαμβανομένων αεροπλανοφόρων) και άνω των 200 αεροσκαφών (περιλαμβανομένων βομβαρδιστικών που μπορούν να φέρουν πυρηνικές βόμβες). Η απάντηση του βορειοκορεατικού καθεστώτος ήταν αναμενόμενη: «Τα γυμνάσια των ΗΠΑ και οι διαρκείς απειλές του πυρηνικού δαίμονα Τραμπ για προληπτικό πλήγμα εναντίον μας, μετατρέπουν σε γεγονός τη σύρραξη. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα γίνει πόλεμος, αλλά πότε», δήλωσε το ΥΠΕΞ της Πιονγκγιάνγκ, προσθέτοντας: «Δεν θέλουμε τον πόλεμο, αλλά αν ξεσπάσει δεν θα κρυφτούμε, και οι ΗΠΑ θα πληρώσουν πολύ ακριβό τίμημα».

Αυτή η φρασεολογία βέβαια, όπως και οι αντίστοιχου (ή και χειρότερου) επιπέδου απειλητικές δηλώσεις του Τραμπ και των πιο πιστών οπαδών του εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ, αποτελούν μέρος ενός επικοινωνιακού πολέμου. Την ίδια στιγμή όμως αρχίζει να καλλιεργείται από τα πιο πολεμοχαρή ΜΜΕ των ΗΠΑ η ιδέα ότι ένα προληπτικό πλήγμα, ακόμη και με πυρηνικά, δεν θα έχει μεγάλο κόστος σε ζωές Αμερικανών (οι Ασιάτες δεν μετράνε…) και «θα δώσει ένα καλό μάθημα» σε όσους έχουν το θράσος να αμφισβητούν τις επιθυμίες της Ουάσιγκτον. Ήταν εξάλλου ο ίδιος ο Τραμπ που αναρωτήθηκε, σε σύσκεψη με υπουργούς και επιτελείς του Πενταγώνου: «Αφού έχουμε πυρηνικά όπλα, γιατί δεν τα χρησιμοποιούμε;»!

Διαμεσολάβηση Μόσχας και Πεκίνου


Άλλοι, ευτυχώς πιο ρεαλιστές, όπως οι Αμερικανοί στρατηγοί και ο σε… διακριτική δυσμένεια ευρισκόμενος υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον, δεν βασανίζονται από τέτοια απίστευτα ερωτήματα. Και οπωσδήποτε δεν υιοθετούν τις τυχοδιωκτικές παραινέσεις των πλέον πολεμοχαρών, παίρνοντας υπόψη τις πιθανές αντιδράσεις του Πεκίνου και της Μόσχας. Διότι είναι σαφές ότι η αντιπαράθεση στην πραγματικότητα δεν αφορά τη Βόρεια Κορέα, όσο κι αν ο Τραμπ τρελαίνεται στην ιδέα ότι τον αμφισβητεί ένας «τιποτένιος». Ακόμη όμως καμία από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται να επικρατεί στον καθορισμό των επόμενων βημάτων…

Στο μεταξύ εντείνεται η δραστηριοποίηση τόσο της Ρωσίας όσο και της Κίνας. Προχθές ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ συναντήθηκε με τον Ρεξ Τίλερσον στη Βιέννη, και δήλωσε ότι είναι «απαράδεκτη η επιθετική ρητορική και η τακτική της κλιμάκωσης που ακολουθούν οι ΗΠΑ με τις τελευταίες στρατιωτικές ασκήσεις». Χθες τα προσκείμενα στο Κρεμλίνο ρωσικά ΜΜΕ αποκάλυψαν κάτι ακόμη από τις συνομιλίες μεταξύ των δύο ΥΠΕΞ: ότι ο Λαβρόφ ενημέρωσε τον Αμερικανό ομόλογό του για τη διάθεση της Βόρειας Κορέας να πραγματοποιήσει απευθείας συνομιλίες με την κυβέρνηση Τραμπ «αρκεί να δοθούν εγγυήσεις για την ασφάλειά της». Σχολιάζοντας χθες αυτές τις πληροφορίες, το κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών τόνισε ότι «η Κίνα υποστηρίζει κάθε προσπάθεια για την επανεκκίνηση ενός ειλικρινούς και δίχως αμοιβαίες απειλές διαλόγου μεταξύ των απευθείας εμπλεκομένων, ώστε να επιλυθεί γρήγορα το πυρηνικό ζήτημα στην κορεατική χερσόνησο»…

Γ.Χ.

Πηγή: e-dromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ … ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΤΑΣΧΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ (!)


Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ … ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΤΑΣΧΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ (!)
Αριστερή Κίνηση Περιστερίου,   21/12/2016
Έχουμε θέσει κατ επανάληψη την ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ τακτική του Δήμου να προβαίνει σε πράξεις κατάσχεσης πρώτης κατοικίας χρεοκοπημένων μικροεπαγγελματιών που οφείλουν δημοτικά τέλη (https://goo.gl/AG2vZx ). Η μόνιμη απάντηση που λαμβάνουμε – και μάλιστα διά στόματος του ίδιου του κ. δημάρχου – είναι πως «αυτά γίνονται γιατί έτσι προβλέπεται από τον νόμο» και πως «ο δήμος δεν πρόκειται να προωθήσει τα κατασχετήρια αυτά στα ειρηνοδικεία για πλειστηριασμό».
Έχουμε τονίσει πολλές φορές πως οι απαντήσεις αυτές της δημοτικής αρχής είναι ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ, γιατί :
1.      Η δημοτική αρχή από την μια οχυρώνεται πίσω από το γράμμα του νόμου ενάντια σε μικροεπαγγελματίες που δεν έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη», ενώ από την άλλη προβαίνει σε κραυγαλέες παρανομίες για να «εξυπηρετεί» «ημέτερους» επιχειρηματίες, με κραυγαλέο παράδειγμα το σκάνδαλο της πρώην 1ης Παιδικής Χαράς ( https://goo.gl/EJ6NB5  ). Άλλωστε, πολλοί άλλοι δήμοι ΔΕΝ προβαίνουν σε κατασχέσεις πρώτης κατοικίας οφειλετών τους με ομόφωνες αποφάσεις των δημοτικών τους συμβουλίων, πράγμα που η δημοτική αρχή Περιστερίου το αρνείται εμμονικά όπως ο διάβολος το λιβάνι.
2.      Έστω κι αν υποθέσουμε πως είναι ειλικρινής η δημοτική μας αρχή όταν λέει πως δεν πρόκειται να προωθήσει προς πλειστηριασμό αυτά τα κατασχετήρια, ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΕΝ ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΙ πως η οποιαδήποτε κυβέρνηση – η σημερινή ή κάποια επόμενη – δεν θα κάνει μια νέα μνημονιακή ρύθμιση σύμφωνα με την οποία τα κατασχετήρια αυτά θα προωθούνται στα ειρηνοδικεία ή σε ηλεκτρονική διαδικασία πλειστηριασμού ΑΥΤΟΜΑΤΑ, χωρίς να απαιτείται σχετική απόφαση του δήμου.
Παρά όλα τα παραπάνω, ο δήμος Περιστερίου ΕΠΙΜΕΝΕΙ – και μάλιστα τώρα, χρονιάρες μέρες – να επιδίδει ΝΕΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ, που μάλιστα αφορούν ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΑ ΠΟΣΑ οφειλών. Στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε κατάσχεση πρώτης κατοικίας σε μικροεπαγγελματία που οφείλει δημοτικά τέλη 3968 ευρώ.
ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ : Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΕΥΧΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ «ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΩΝΗ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ, ΚΑΙ ΜΕ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΕΙΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΣΕ «ΗΜΕΤΕΡΟΥΣ»  ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ.
Χρόνια Πολλά και από ΕΜΑΣ λοιπόν με αταλάντευτο αγώνα.
Για να πάρουμε τις ζωές και τις γειτονιές μας στα χέρια μας.


Διαβάστε Περισσότερα »

Με ένα καλικαντζαράκι στο τσεπάκι…

Στάθης


Έρχονται χρονιάρες μέρες. Θυμάμαι – ως παιδάκια – ότι το κλίμα εκείνην την εποχή το έδιναν τα βιβλία, τα παιχνίδια και οι ιστορίες – ο Ντίκενς ήταν ο προφήτης -παραμυθάς των ημερών κι ο Παπαδιαμάντης το καντηλάκι. Και οι επαρχιακές μας πόλεις ήταν το κέλυφος, απ’ το οποίο βγαίνοντας, θα προελαύναμε στη συνέχεια στον κόσμο – πιτσιρικάδες που «θα γίνονταν βασιλιάδες».

Οι περισσότεροι τότε ζούσαν φτωχικά, όμως όλοι ήλπιζαν ότι το αύριο θα ήταν καλύτερο από το σήμερα κι οπωσδήποτε από το χθες. Οι ποιητές, οι ζωγράφοι, οι μουσικοί, οι δάσκαλοι, οι γιατροί, οι δημοσιογράφοι έπαιρναν την ύλη από τις τραυματισμένες ζωές των ανθρώπων και τη μετέπλαθαν σε όνειρο, ελπίδα και γνώση.

Οι άνθρωποι συνήθως νοσταλγούν την παιδική τους ηλικία (ευτυχώς) – όμως δεν σας γράφω σήμερα ένεκεν νοσταλγίας για το τότε, διότι απλούστατα δεν θα γράψω για εκείνην την εποχή, μα για το σήμερα. Από το τότε επικαλούμαι μόνον ένα πράγμα: την ελπίδα.

Σήμερα με το κουτί της Πανδώρας ορθάνοιχτο, η ελπίδα είναι άφαντη – silver alert, ό,τι πιο θλιμμένο. Σήμερα, που ο καπιταλισμός έχει επιστρέψει στην εποχή του Ντίκενς, έχει λιγοστέψει το βάλσαμο (ακόμα και το Πνεύμα των Χριστουγέννων θα το έβαζε στα πόδια) κι έχει περισσέψει η ρηχότητα. Σήμερα η φτώχεια είναι θέμα διαβάθμισης. Απλώνεται στην κοινωνία άγρια, ήπια, στα φανερά, ύπουλα, εγκαθίσταται, ενεδρεύει – κι όλο απλώνεται.

Χρονιάρες μέρες, σε μερικά σπίτια θα είναι θεώρημα το ψωμί. Και σε όλα τα σπίτια, φιλοσοφίζουσες διαφημίσεις απ’ τις οθόνες, φιλάνθρωπες τράπεζες και προχώ εταιρείες θα σου μιλούν για τη ζωή σου, θα εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους για σένα, θα σου προσφέρουν τη φροντίδα τους, θα ντύνουν το κοριτσάκι με τα σπίρτα ηλεκτρονική θαλπωρή και προγραμματισμένο λογισμικό.

Η καλοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους εξακολουθεί να υπάρχει και να ζεσταίνει καρδιές, η κυνική «καλωσύνη» του συστήματος όμως, απλώς ευλογάει τα έργα της – τη φτώχεια και την απελπισία. Ακόμα τούτες τις γιορτές, ραγιάδες - ραγιάδες δείτε πως λάμπουν κι αιωρούνται στο στερέωμα οι αγορές – εκεί θα φτάσουμε κι εμείς, ίτε οι φτωχοί, θαρρείτε μην αργείτε, φθάνουμε, δείτε πώς λάμπουν τα τρολ σαν λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο – όμως! χρονιάρες μέρες μη σας μαυρίζω την ψυχή.

Αντιθέτως: με ένα φιλί κι ένα χαμόγελο, με μια ανάμνηση και μια προσδοκία, με έναν - δύο φίλους και το αγαπημένο σας βιβλίο, με το κρύο της νύχτας και τη ζέστη της κουβέρτας, με μια ζωγραφιά και έναν περίπατο με ένα κερί και τα τραγούδια που σας αγάπησαν, με μια καλή ταινία στην τιβί – όλα γίνονται ξανά! Ίσως από λίγο, αλλά αυτό το ευγενές λίγο, που για σας είναι αρκετό! – δεν ξέρω, δεν ξέρω τι άλλο να σας πω.

Κάποτε, έως λίγα χρόνια πιο πριν, μου φαινόταν πως η τέχνη της γραφής (ακόμα και στο δικό μου μικρό μέτρο δυνατοτήτων) μπορούσε κάτι τέτοιες μέρες κάτι να λέει – όπως παλιότερα οι χάρτινες κάρτες. Τώρα γύρω μας πολύς τόπος στεγνός, δύσκολά υγραίνεται. Ίσως μια νέα γενιά ερχόμενη, να ξέρει τον τρόπο. Οι παλιοί γράφε - γράφε το μολύβι, λιγοστεύει σαν τσιγάρο που τελειώνει. Και με πένα να γράφεις από σκληρό μέταλλο φτιαγμένη, ή με ρολεράκι που παιχνιδιάρικα αφήνει τη μελάνη στο χαρτί – από μολύβι είναι φτιαγμένη και των δύο η ψυχή. Μολύβι, μολυβάκι

Πολλή Ιλιάδα και πολλή Οδύσσεια έχει φάει κατάστηθα αυτός ο τόπος. Και για «Ιθάκη» μιλάνε μόνο κάτι τσαρλατάνοι, μάλιστα με ευκολία – όμως, είπαμε: χρονιάρες μέρες! Με τα φυλαχτά μας εφ’ όπλου λόγχες, δεν κωλώνουμε

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Από την Γάζα των Ανθρώπων στην Ιερουσαλήμ της Ανθρωπότητας

Κόσμος


Ανακοίνωση της Ελληνικής Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα»

Με απόφαση του ΟΗΕ, το 1947, συνετελέσθη η διαίρεση της Παλαιστίνης και η κατοχή του μεγαλύτερου μέρους του εδάφους της από Εβραίους εποίκους. Η εγκατάσταση των εποίκων έγινε τότε δια της επιβολής και όχι της συναίνεσης, αρχής γενομένης την δεκαετία του 1880. Το μεγαλύτερο κύμα εποίκων έφθασε εκεί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με αφορμή το επί ευρωπαϊκού –και όχι αραβικού- εδάφους Ολοκαύτωμα.

Στο παλαιστινιακό έδαφος, που παραχωρήθηκε στο κράτος του Ισραήλ, ο εβραϊκός πληθυσμός δεν υπερέβαινε ούτε κατά το ήμισυ τους Άραβες κατοίκους της Παλαιστίνης. Στα αμέσως επόμενα χρόνια συνετελέσθη η δεύτερη πράξη του Παλαιστινιακού δράματος, όταν περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι, αναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της εξορίας και της προσφυγιάς.

Η κατασίγαση της εύλογης αντίδρασης των Αράβων στην Μέση Ανατολή, αλλά και ο προϋπάρχων -επί χιλιετίες- πολυπολιτισμικός, πολυθρησκευτικός και πολυεθνικός χαρακτήρας της πόλης της Ιερουσαλήμ, συνεκτιμήθηκαν με την γεωστρατηγική των υδρογονανθράκων, ώστε ο ΟΗΕ να αποφασίσει τον διαχωρισμό του ζητήματος της Ιερουσαλήμ από το Παλαιστινιακό ζήτημα. Η Ιερουσαλήμ ορίστηκε ως corpus separatum και υπήχθη σε ειδικό καθεστώς.

Το 1967 το κράτος του Ισραήλ επεξέτεινε την κατοχή του στα Παλαιστινιακά εδάφη, σμικρύνοντας στο μόλις 22% την έκταση του εικονικού άλλωστε παλαιστινιακού κράτους. Το 1980, η Κνεσέτ, το ισραηλινό Κοινοβούλιο, αποφάσισε να παραβιάσει την απόφαση του ΟΗΕ και να ανακηρύξει την Ιερουσαλήμ πλήρη και ενιαία πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ.

Για όσους σήμερα, πολύ σωστά θεωρούν τον ανερμάτιστο, ωστόσο εκλεκτό του αμερικανικού λαού, πρόεδρο Τραμπ, ως αυτόν που δημιούργησε την σημερινή κρίση, ωφέλιμο θα ήταν να γνωρίζουν ότι γεννήτορας της κρίσης υπήρξε ο τυχοδιώκτης σαξοφωνίστας, επιδρομέας κατά της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον. Ο εν λόγω εκλεκτός –όπως και η σύζυγός του, Χίλαρυ– του αμερικανοεβραϊκού σιωνιστικού λόμπυ, πρώτος αποφάσισε, το 1995, να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους.

Έκτοτε, δεύτερες σκέψεις, καθώς και η απροθυμία συμπόρευσης άλλων κυβερνήσεων, έθεσαν σε εκκρεμότητα την ολοκληρωτική κατοχή της Ιερουσαλήμ από το κράτος του Ισραήλ, αναστέλλοντας, με συνεχείς παρατάσεις, την εκεί μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας. Σε αυτήν την εκκρεμότητα έδωσε τέλος ο αιχμάλωτος πλέον του εβραϊκού, σιωνιστικού λόμπυ Τραμπ, αποφασίζοντας να μεταφέρει εκεί, εντός 6μήνου, την αμερικανική πρεσβεία.

Όμως, η ισραηλινή κατοχή της Ιερουσαλήμ -της μοναδικής παγκόσμιας πόλης- και η υπαγωγή της σε πρωτεύουσα ενός ισραηλινού εβραϊκού κράτους, αντιμετωπίζεται ακόμα και τώρα με σιωπή ή με δηλώσεις απαράμιλλης υποκρισίας. Οι διεθνείς αντιδράσεις είναι περιορισμένες σε έκταση και ένταση, μέσα στο ίδιο το Ισραήλ είναι αδύναμες αλλά θαρραλέες, τιμούν την αξιοπρεπή, έστω έσχατη, μειοψηφία των πολιτών που συμμετέχουν, οι αντιδράσεις στα παλαιστινιακά εδάφη καθολικές και αυτοθυσιαστικές, δεδομένης της αντίπαλης ασύμμετρης κρατικής βίας. Έτσι κι αλλιώς όμως, όσες, όποιες αντιδράσεις σταθούν στο ύψος της περίστασης, θα καταγραφούν στην ιστορία.

Για τον λόγο αυτόν και στην δική μας χώρα, που σήμερα τελεί υπό την ραγδαίως αύξουσα επιρροή, αν όχι υπό την απόλυτη εξάρτηση, του αμερικανοϊσραηλινού άξονα, θα είναι καλό και φρόνιμο ν’ αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε την ήρα από το στάρι.

Ιδού λοιπόν τα ερωτήματα:

-Ποια είναι η θέση της ελληνικής κυβέρνησης και τι σκέφτεται να πράξει σε σχέση με αυτήν;

-Ποια είναι η θέση της ηγεσίας της εκκλησίας της Ελλάδος και πώς σκέφτεται να αντιδράσει, καθώς το ζήτημα αυτό δεν είναι μόνο πολιτικό, αλλά ταυτόχρονα ηθικό και θρησκευτικό;

-Ποια είναι η θέση τέλος των ισραηλινών συμβουλίων και των εβραϊκών κοινοτήτων που κατοικοεδρεύουν στην χώρα μας, καθώς και των προβεβλημένων μελών τους στην πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική μας ζωή; Θα συνεχίσουν άραγε να σιωπούν, όπως πράττουν με το συνεχιζόμενο ανθρωπιστικό έγκλημα κατά παλαιστινίων, αρκούμενοι να απολαμβάνουν την συνεχώς αυξανόμενη εύνοια των ελληνικών κυβερνήσεων, όσον αφορά την εν Ελλάδι ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους, αλλά και την ευγενή στάση των ελλήνων συμπολιτών τους.

Ένας κόσμος συνεπώς ηθικός κόσμος, αγγελικά πλασμένος; Ή ένας κόσμος ανήθικος κόσμος των μικρόνοων συμφερόντων και των δολοπλοκιών; Ή κάτι ευτελές και μικρόψυχο κάπου ανάμεσα;

Ας μην υποτιμά όμως κανείς αυτά που φέρνει ο ιστορικός χρόνος και αυτά που δημιουργούν τα μεγάλα κύματα της Ιστορίας. Ας μην βλέπει κανείς την ιστορική, ευρεία Μέση Ανατολή, κοντόφθαλμα και με παρωπίδες. Ας μην θεωρεί ακόμη κανείς την εύθραυστη σημερινή εικόνα των περισσότερων αραβικών κρατών, ιδιαίτερα την άθλια εικόνα των πετρομοναρχιών, ως δεδομένη, ούτε την γενική εικόνα του αραβικού κόσμου τετελεσμένη. Και ας μην ξεχνά κανείς ότι η σημερινή αλαζονεία ενός επεκτατικού και βίαιου κράτους όπως το Ισραήλ, μπορεί να επιφέρει, αργά ή γρήγορα, την Νέμεση.

Σε ό,τι αφορά σε εκείνους που κατά καιρούς προσπαθήσανε να πράξουν το κατά δύναμιν, με τις μικρές τους δυνατότητες, για να αναδείξουν το Παλαιστινιακό ζήτημα ως ζήτημα ειρήνης και σταθερότητας στην ευρεία Μέση Ανατολή, στην μεγάλη γειτονιά του Ελληνισμού δηλαδή, θα συνεχίσουν με την προσπάθειά τους.

Ελληνική Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για την Γάζα»

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Γ. Κασιμάτης από την Κρήτη: οι πλειστηριασμοί δεν είναι νόμιμοι! (video)

Εκδηλώσεις


Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο, την Δευτέρα 11/12/2017, η εκδήλωση – ομιλία που διοργάνωσε το Σωματείο Αλληλοβοηθείας Οφειλετών Ρεθύμνου (ΣΑΟΡ), με θέμα τους Ηλεκτρονικούς Πλειστηριασμούς και ομιλητές τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Γεώργιο Κασιμάτη και τον Ηλία Αλεξανδρή, Ηλεκτρολόγο Μηχανικό και Μηχανικό Η/Υ και μέλος της πρωτοβουλίας «Δρόμος Ανοιχτός».

Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Επιμελητήριου Ρεθύμνου, ξεκίνησε στις 19:15 με την ομιλία του Καθηγητή Γ. Κασιμάτη που ανέπτυξε λεπτομερώς όλο το παράνομο πλαίσιο, βάσει του οποίου οι ξένοι επικυρίαρχοι επέβαλαν ιδιότυπο καθεστώς κατοχής στην πατρίδα μας, με πρόσχημα το άδικο, παράνομο και τεχνητά διογκωμένο χρέος.

Χαρακτηριστικά, ο καθηγητής ανέφερε: «Δεν υπάρχει διεθνής κανόνας δικαίου και άρθρου του Ελληνικού Συντάγματος που να μην έχουν παραβιάσει» για να προσθέσει στην συνέχεια «γι’ αυτό άλλωστε και το ΔΝΤ αλλά και οι Ευρωπαίοι έχουν απαγορεύσει στις διαπραγματεύσεις τους με την κυβέρνηση να θέσει ζήτημα νομιμότητας, ενώ στο ίδιο το καταστατικό του ΔΝΤ προβλέπεται ότι αυτό δεν θα παρέχει βοήθεια στις περιπτώσεις όπου από τον αποδέκτη γίνεται επίκληση της νομιμότητας».

Ειδικότερα για το θέμα των πλειστηριασμών (ηλεκτρονικών και μη) υπό τις παρούσες συνθήκες, ο καθηγητής Γ. Κασιμάτης ανέφερε ότι έχουν παραβιασθεί όλες οι αρχές νομιμότητας και εγκυρότητας της διαδικασίας με πρώτη αυτή της δημοσιότητας, ενώ με μια σειρά αλλαγών στο δικονομικό σύστημα της χώρας και με τα μνημονιακά νομοσχέδια έχουν αφαιρεθεί ουσιαστικά από τους πολίτες οι δυνατότητες άσκησης όλων τα ένδικων μέσων άμυνας και προστασίας απέναντι στην επίθεση αρπαγής της περιουσίας τους, που πλέον φτάνει ακόμα και σε αυτή την πρώτη κατοικία τους.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε επίσης από τον καθηγητή στο γεγονός ότι τα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης με την παραμονή τους σε ένα κοινοβούλιο που από το 2010 λειτουργεί κατ’ επίφαση δημοκρατικά, παρέχουν νομιμοφάνεια στο διαρκές πραξικόπημα της μνημονιακής κατοχής από τους δανειστές.

Στο κλείσιμο της αρχικής τοποθέτησής του ο διακεκριμένος ομιλητής τόνισε ότι πλέον την λύση μπορούν να την δώσει μόνον ένα μέτωπο πέρα από κομματικούς, ιδεολογικούς ή άλλους τέτοιου είδους διαχωρισμούς, μέσα από το οποίο οι πολίτες θα προχωρήσουν σε οργανωμένη αντίσταση με στόχο την ανατροπή του κατοχικού καθεστώτος.

Ξεκινώντας το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης ο ομιλητής Ηλίας Αλεξανδρής ανέφερε :

«Σε ότι αφορά τους πλειστηριασμούς υπάρχουν δύο μεγάλα ψέματα και μια δυσάρεστη αλήθεια.

Το πρώτο ψέμα είναι ότι οι πλειστηριασμοί αφορούν τα κόκκινα δάνεια, ενώ μας αφορούν όλους αφού κατασχέσεις ακινήτων γίνονται πλέον και από το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία για χρέη πάνω από 500 ευρώ.

Το δεύτερο ψέμα είναι ότι δεν γίνονται πλειστηριασμοί για περιουσιακά στοιχεία με αξία λιγότερο από 300.000 ευρώ. Τα επίσημα στοιχεία που επεξεργάστηκαν μέλη της πρωτοβουλίας «Δρόμος Ανοιχτός» στην οποία συμμετέχω και δημοσιεύθηκαν πρόσφατα στον σχετικό ιστότοπο αποδεικνύουν ότι ισχύει το εντελώς αντίθετο και μάλιστα σε συντριπτική πλειοψηφία οι δημοσιευμένοι πλειστηριασμοί του 2017 αφορούν περιουσίες με αξία μικρότερη από 300.000».

Στο σημείο αυτό ο ομιλητής προχώρησε σε λεπτομερή αναφορά των στατιστικών στοιχείων για να καταλήξει: «Με βάση αυτά τα δεδομένα και όσα αναφέρθηκαν και στην ομιλία του καθηγητή, η δυσάρεστη αλήθεια στην οποία αναφέρθηκα πριν είναι ότι δυστυχώς όλοι μας νομίζουμε ότι έχουμε περιουσίες».

Στην συνέχεια αναφέρθηκε – με την ιδιότητα του Μηχανικού Η/Υ - σε τεχνικά χαρακτηριστικά που αφορούν τα συστήματα διενέργειας των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, τονίζοντας ιδιαιτέρως το γεγονός ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για κλειστά συστήματα δημοπρασιών που δεν παρέχουν καμία απολύτως δημοσιότητα ενώ υπάρχουν τεχνικοί περιορισμοί στην διαδικτυακή πρόσβαση που δημιουργούν ανισότητες και σε κάποιες περιπτώσεις ανυπέρβλητα εμπόδια σε φυσικά πρόσωπα που θέλουν να συμμετέχουν ή να παρακολουθήσουν την διαδικασία του ηλεκτρονικού πλειστηριασμού.

Χαρακτηριστικά ανέφερε ως παράδειγμα: «Έτσι θα μπορεί ένα ξένο fund να αρπάζει μαζικά ακίνητα στο Ρέθυμνο χωρίς να μπορεί κανείς – εκτός από τον αρμόδιο συμβολαιογράφο – να γνωρίζει ούτε ποια ούτε πόσα είναι αυτά τα ακίνητα αλλά κυρίως ούτε σε ποιες τιμές τα απέκτησε».

Ο Ηλίας Αλεξανδρής ανέφερε επίσης: «Βρίσκομαι εδώ και με την ιδιότητα του ενεργοποιημένου πολίτη που αντιλαμβάνεται ότι η χώρα και οι ζωές μας καταστρέφονται. Με αυτή την ιδιότητα λοιπόν θα πω ότι αφού από τους πολίτες έχουν αφαιρεθεί οι δυνατότητες άσκησης ένδικων μέσων προστασίας των περιουσίας τους, όπως είπε κι ο καθηγητής, οι πολίτες και το κίνημα που διαμαρτύρεται κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία βρίσκονται σε νόμιμη άμυνα απέναντι σε ένα παράνομο και αντισυνταγματικό καθεστώς, και έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν προστατεύουν απλά τις περιουσίες τους αλλά συμμετέχουν σε μια πολιτική διαμαρτυρία που αφορά συνολικά όσα ζούμε τα τελευταία 7 χρόνια».

Στο τέλος των ομιλιών δόθηκε η δυνατότητα να γίνουν δεκάδες ερωτήματα από το ακροατήριο που απαντήθηκαν από τον καθηγητή Γ. Κασιμάτη αλλά και τον Η. Αλεξανδρή.

Στο Ηράκλειο

Ανάλογη εκδήλωση, πραγματοποιήθηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία και στο Ηράκλειο, την Τρίτη 12/12/2017. Παραθέτουμε σύντομο βίντεο με την εισαγωγή της ομιλίας του συνταγματολόγου Γ. Κασιμάτη.


Ενόψει της επίσκεψής του στην Κρήτη, ο Γ. Κασιμάτης παραχώρησε τηλεφωνική συνέντευξη στο "98.4 Radio" και στον δημοσιογράφο Γ. Σαχίνη.

Για το θέμα των πλειστηριασμών ακούστε από το 5:11


Πηγή: dromosanoixtos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου